Het gaat de laatste tijd niet zo goed met mij. Het kost mij moeite om mijn werk te doen. Financieel gaat het al helemaal niet goed. Ik maak mij zorgen over de toekomst van mijn bedrijf en dat begint zwaar door te wegen.
Ik vermoed dat er ook wel problemen zijn bij veel andere boeren, maar als wij mekaar tegenkomen, wordt hier niet over gepraat. Zij -evenmin als ik- geven graag toe dat het ons maar met moeite lukt om de lippen boven water te houden: niemand wil gezien worden als onbekwaam of als mislukkeling.

Over het feit dat ik het emotioneel ook heel moeilijk heb, dat de depressie op de loer ligt, zal ik zeker niet praten met collega's, buren of familie. Ik wil toch niet dat zij denken dat ik gek ben. In het landbouwmilieu rust op psychische moeilijkheden nog een zwaar taboe. En hoe de ander over ons denkt, is toch wel voor iedereen belangrijk.

Eigenlijk ben ik ook geen prater. Ik ben beginnen boeren, omdat ik graag met dieren werk en ook al wel eens graag enkele dagen op de tractor zit. In feite moet ik niet veel met andere mensen omgaan en dat is ook goed. Ik kan het niet altijd goed uitleggen en vind mijn woorden soms niet. Een job, waar ik veel met mensen moet omgaan en veel moet praten, is niet iets dat bij mij past.

Maar, is het wel nodig dat er gepraat wordt over problemen? Daarmee worden ze toch niet opgelost? Al vanaf mijn vroege jeugd heb ik geleerd dat je met praten niet ver komt. Mijn vader zei altijd: " Niet zeuren, maar hard verder werken". Eigenlijk bedoelde hij dat met praten niets wordt opgelost, maar wel door er iets aan te doen. Dat wil ook zeggen dat je niet mag toegeven aan gevoelens van moedeloosheid of hopeloosheid, "Je moet je er over zetten". Je moet hard zijn voor jezelf en niet bij de pakken blijven zitten. Waar mijn vader ook altijd op drukte: je moet de vuile was niet op straat brengen. "Problemen moet je zelf oplossen; daarmee loop je niet te koop. Je dopt je eigen boontjes, iemand anders zal het niet oplossen voor jou."

En zelfs als ik zou willen praten over mijn problemen, is het moeilijk om iemand te vinden, die luistert. De ander is niet geïnteresseerd in wat ik ervaar. De mensen, die bij mij op het erf komen zoals vertegenwoordigers, dierenarts, etc, komen om hun brood te verdienen en niet om naar mijn verhaal te luisteren. En buiten de landbouw sector heb ik bijna geen sociale contacten. Als je 24/7 bezig bent met je bedrijf, heb je weinig contact met andere mensen. Trouwens, bij mensen die geen verbondenheid hebben met de landbouw, is er al helemaal geen begrip voor onze zorgen en problemen.