Je bent hier : Projecten  >  Reset Nieuw Programma  >  Het noodlot
woensdag , februari , 24 2021

We wisten het wel, maar wilden het niet aanvaarden.

Boeren op een Kruispunt gaf me het inzicht, maar het noodlot dwong me dit te aanvaarden

Niemand die kon vermoeden dat een noodlot zo dichtbij kon plaatsvinden. Zeker ikzelf niet, alhoewel, was ik het niet die kort voor het drama mezelf voornam dat het zo niet verder kon?

Vandaag, meer dan 25 jaar geleden, kwam ik de man van mijn leven tegen. Zomaar, gewoon tegen het lijf gelopen zeg maar. Tijdens het uitgaan met vrienden werd ik smoorverliefd op ‘mijn boer’, mijn topboer!

Direct na het afronden van mijn studies bleef ik bij P. op de boerderij werken. Er was voldoende werk voor twee gezinnen. Zijn ouders waren die tijd ook nog actief op het bedrijf aan het werk. Had ik toen maar verstandiger geweest en me niets van het melkveebedrijf aangetrokken, maar de boerin in mezelf was geboren. Ik deed het werk vol passie, net zoals mijn schat van een man zich thuis voelde tussen zijn koeien zo had ik ook de microbe te pakken gekregen. De koeien werden ons leven!

Ik nam een groot deel van de verbreding op mijn schouders en deed enkele markten. Tot er kinderen kwamen.

Er was iets serieus verkeerd aan het gaan in de relatie tussen de ouders van mijn man en onszelf. Zeker met mezelf dan. Was ik té mondig, té vooruitstrevend, té vlug voor hen? Zagen ze mij als een bedreiging? Ik werd genegeerd en kon niets goed meer doen, met als gevolg dat een depressie en gebrek aan zelfvertrouwen dagelijkse kost werden. Uit noodzaak zocht ik naar andere oplossingen zoals een handje gaan toesteken bij een kleine zelfstandige. Maar we dachten dat we met hard werken er zeker zouden komen, én werken konden we!

Omdat de sfeer thuis (op één adres wonen met de schoonouders) helemaal verziekte en van kwaad naar erger ging, zochten we naar oplossingen en uitdagingen en die kwam er … alhoewel ik daar nu anders over denk.

De aankoop van het bedrijf van de buren mét grond en de bouw van een nieuwe melkveestal zou ons een nieuw leven bieden. Een vol uitdagingen waar we alle twee onze passie voor de stiel in konden beleven.

Alles werd gewikt en gewogen, de uitdaging was groot en de goesting nog groter! Melkprijzen zaten die tijd tamelijk goed en we vonden een bank bereid om samen met ons het risico te nemen. Eigenlijk zeg ik het verkeerd, neemt een bank ooit risico’s? Wie wordt er op het eind slechter van?

De opbouw van ons nieuwe eigen bedrijf zagen we als start van een nieuw leven, een nieuwe toekomst. We gingen er voor en hebben gewroet en gezweet, maar waren ook zo trots wanneer de eerste bezoekers op de opendeurdag toekwamen. Zo fier op wat we hadden gerealiseerd, maar toch met een gezonde portie bescheidenheid en de voetjes op de grond. We wilden alles behalve als ‘groots’ overkomen, want we wisten ook wel dat we voor een grote uitdaging stonden.

Het is heel even prachtig geweest, tot de prijzen begonnen dalen. Prijzen gingen zo laag dat paniek bij alle collega boeren ontstond.  Voederprijzen daarentegen stegen de hoogte in en wat is er mis met onze natuur? Te nat, te droog, … opbrengsten die niet naar verwachting renderen, waardoor er voeders aan hoge prijzen moesten worden aangekocht. 

We troostten onszelf dat we gezond waren en waren ook super fier op onze kinderen, wat wenst een mens nog meer hé? Verhongeren deden we net niet en luxe hadden we niet nodig. We konden veel verborgen houden.

Om het hoofd boven water te houden, zetten we nog een tandje bij. Nog meer koeien melken terwijl de stal al op het maximum zat? Nog meer activiteiten op het bedrijf, nooit meer ‘neen’ zeggen bij alles waar je ook maar ‘iets’ aan kan verdienen. Was het normaal om dagelijks maar twee tot een viertal uurtjes te kunnen slapen? Hoelang zouden we dit nog volhouden? Stilletjes aan kregen collega’s het door dat er iets niet klopte, want wie verstuurt er nu dagelijks mails op de meest onmenselijke uren? Ritme was er niet meer, samenzitten met het gezin aan de tafel ’s avonds konden we nooit timen en lukte ook meer niet dan wel. Zowel vroeg als héél laat ’s avonds zaten we soms even ‘samen’ aan tafel. Daarna terug de stallen in, voorbereiden tegen de volgende dag en afwerken wat nog niet klaar was. Heel laat ’s avonds ploften we moe in de zetel om dan na een uurtje de mails te checken en de ronde tussen de koeien te doen want in crisis mag er zeker niets verkeerd gaan!

Mails werden klaargezet om de volgende dag op een aanvaardbaar uur te verzenden. Zo moest ik mezelf niet teveel verantwoorden en had niemand zicht op onze situatie die stilletjes uit de hand liep. Ik hoef jullie niet te overtuigen dat deze levensstijl niet heel aantrekkelijk is voor een relatie en gezin, maar gelukkig waren we een héél hecht team! Ik met mijn vier mannen! En die topboer bleef mijn hart beroeren al had ik dit de laatste tijd té weinig gezegd tegen hem. Is het wel normaal dat je verlangt en uitkijkt naar je pensioen om terug samen iets te kunnen ondernemen om gewoonweg eens gezellig naast elkaar te kunnen zitten genietend van een biertje? Kon ik hier wel met anderen over praten? Ik die voor alles en iedereen een oplossing had en klaarstond waar ik maar kon?

Achteraf is het gemakkelijk om te praten, om je fouten in te zien: ‘had ik maar…’ te zeggen. Tja, had ik maar tijdens één van de vele vergaderingen bij BOEK aangeklopt. Had ik maar ingezien dat de manier van leven en werken niet gezond of normaal was.

Wat hebben wij een grote tol moeten betalen om dit te kunnen inzien!!!!

Vandaag ben ik alles kwijt, mijn topboer, mijn bedrijf, mijn energie, mijn passie voor landbouw, mijn gezellig huisje, mijn werk, … Alhoewel ik mag niet terug in die neerwaartse spiraal terecht komen, dit ben ik mijn boer wel verschuldigd!

P. heeft mij doen inzien dat ik er nu ben voor onze kinderen en zij voor mij. Onze band is sterker dan ooit. Mijn topboer is ook nog steeds bij mij aanwezig en hij neemt mijn hand waar ik het moeilijk krijg. Hij leidt me verder zodat ik er wel kom! Dankzij hem leer ik opnieuw lachen en genieten, leer ik wat ‘echt’ leven is, zonder hem aan mijn zijde, maar met héél veel liefde in mijn hart!

aanmelden homepage

Ik we​ns hulp

Vraag gratis ondersteuning door vzw Boeren op een Kruispunt:

Ja, ik wens hulp

Of bel gratis 0800 99 138

Top