Je bent hier : Projecten  >  Reset Nieuw Programma  >  Natuurbeheerder
woensdag , februari , 24 2021

Fruitteler vertelt verhaal van zichzelf 'en wellicht verschillende collega's ' Geduld is de kunst om slechts langzaam woedend te worden'. japans spreekwoord

Fruitteler werd natuurbeheerder

Mijn verhaal begint in september 1969, op een zaterdagochtend in de pluktijd van de appels. Wat fier moeten mijn ouders geweest zijn bij de geboorte van hun jongste kind. We groeiden met ons 4 op in een gezin op een klein gemend bedrijf in het Hageland. Er was voor die tijd een mooie varkensstal met een honderdtal varkens, een tiental ha appel en perebomen en een halve ha aardbeien. Mijn vader was er mee begonnen nadat mijn grootouders gestopt waren met hun maalderij. Een mens moet iets doen in zijn leven, de grond lag er en mijn moeder kwam ook uit de boerderij dus was zo een boerderij de meest logische stap. Het moest wel hard werken geweest zijn , van de stal naar het veld, in de boomgaard of naar de aardbeien. Toch was er tussendoor nog tijd om de orgel in de kerk te spelen of de verkoop te volgen in de veiling. Ook voor de kinderen werd er tijd gemaakt en soms zelfs leuke uitstapjes gedaan, we hadden geen luxe maar kwamen ook niks tekort.

Ik liep mijn lagere school in het naburige dorp want gemengde scholen in katholieke dorpjes daar kon geen sprake van zijn. De fruitteelt breidde zich uit en de varkensstapel werd afgebouwd enerzijds door het verouderen van de stallen en anderzijds omdat het werk te zwaar werd. Ik was de kleinste en vond toen al mijn plezier om zoveel mogelijk na schooltijd tussen de fruitbomen te vertoeven. Toch werd me stellig afgeraden om ooit ook maar iets met fruitteelt of boerderij te doen, vader had niet mogen studeren, de oudste moest in die tijd nog thuisblijven en hij vond dus zelf dat zijn kinderen moesten studeren. Zo belande ik een jaar in het vso te Diest, die school was niet slecht maar de kleine jongen had zijn zinnen gezet op de tuinbouwschool dus vanaf mijn tweede middelbaar mocht ik naar de wijnpers in Leuven waar ik met plezier naar school ging. Alles draaide bij mij rond fruitteelt dus deed ik na mijn zesde jaar er nog twee jaar fruitteeltleergangen bij, de fruitsector was toen ook booming bussiness en je zou wel gek zijn om geen fruitteler te worden.

Kleine jongens worden groot en het fruit werd de hoofdzaak, ik deed het wel kalm aan want te groot en te snel ineens kon ik niet aan maar toch wist ik waar ik naartoe wilde. Bomen werden bij geplant er werd grond overgenomen tractors gekocht en een loods met frigos gebouwd. Het ooit zo kleine bedrijfje groeide langzaam maar zeker en in de hoogdagen hadden we toch zo een 23 hectare, de helft appels en de helft peren. Ik verdiende geen fortuin maar ik kon alles goed betalen, sommige jaren waren al eens minder andere jaren dan weer des te beter.

Tot het jaar 2000 ging eigenlijk alles goed maar we voelden vanaf eind jaren negentig al dat er iets aant veranderen was. De cycocel crisis in 1999 was daar een voorbode van, men had het gebruik van de groeiremmer cycocel in de perenteelt gebruikt om de aandacht van dioxynes in de veevoeders af te wenden en zo werden wij als fruitteler verplicht om te telen volgens lastenboeken; Dit was voor mij geen probleem want ik deed dit al jaren dus was ik mijn tijd vooruit. Gelukkig herstelde de perenhandel zich snel en was in die jaren het geld vooral te verdienen met peren maar ook de dikke appels vonden hun weg naar rusland waar toen blijkbaar alle fruit naartoe kon.

Vanaf 2002 begon mijn vader het moeilijker te krijgen, de man was tenslotte ook al van zijn 16 jaar aant werk en je kon het hem ook niet kwalijk nemen. Jammer genoeg was er meer aan de hand en de dokters stelden darmkanker vast bij hem. Van zo een ziekte wordt je nooit beter en om gerust alles te kunnen achterlaten liet hij mij ook de rest van de gronden over en bouwden we een kangoeroe woning zodat mijn ouders en ik later niet meer in het tot op de draad versleten huis hoefden te zitten. Tot dan was elke euro aan het bedrijf besteed en we moesten toch ooit eens aan een beetje comfort denken. Helaas overleed mijn vader in 2004, zijn mooie droomhuis was bijna af maar zelf heeft hij het nooit gezien. Naast het persoonlijke leed bleef ik dus alleen achter met een duur nieuw huis en de zorg voor mijn moeder die ook veel alleen zat. Dit was even een dal en moeilijk te verwerken maar in 2006 leerde ik inge kennen zodat ik niet meer alleen in het leven stond, een mens is niet gemaakt om alleen te zijn en bij haar vond ik de steun en de moed die ik nodig had. Die jaren waren zo ook een beetje mijn succes jaren, ik werd gekozen in de raad van bestuur van de belgische fruitveiling en zat ook in de toenmalige bondsraad bij de boerenbond. Mijn vrije avonden besteedde ik aan vergaderen en ik was fier dat ik mocht meewerken met het ondersteunen van organisaties waarvan ik toen nog dacht dat ze het belang van onze sector en gans de landbouw dienden. Ik werd zelfs door verschillende verenigingen gevraagd maar intussen had ik met de geboorte van vincent ook al een gezin waar ik moest voor zorgen. Financieel was het in die jaren ook niet zo heel slecht al ging er veel geld uit naar de inrichting van ons eigen nestje, het bleek ook dat het concept kangoeroe woning niet over geidealiseerd moet worden want een oudere generatie in eenzelfde huis kan wegen op het gezinsleven van jezelf maar ook dat kwam in orde na enkele grondige afspraken. In 2006 werden ook de eerste kersen geplant, dit bleek al snel nog beter te zijn dan peren en het bracht in de zomer ook leven in de brouwerij.

De eerste grote crash kwam er op 18 augustus 2011 met de grote pukkelpopstorm. De oogst was uitzonderlijk vroeg dat jaar maar werd op een uur tijd vernietigd door een zware hagelbui. Een jong appelperceel was onherkenbaar geworden en er was veel schade. Het was ook mijn eerste desillusie wat vergoedingen betreft, een hagelverzekering had ik niet want dat was te duur en er waren toen een aantal mensen die beweerden dat je van het rampenfonds toch niks kon trekken. Ik had wel een dossier ingediend maar die was geweigerd wegen ‘onvolledig’ en ik zag het nut niet om 300€ uit te geven voor iets waar je toch niks van trekt. Ik heb dan getracht om het inkomenverlies op te vullen met buitenshuis te gaan werken, ik vond een job bij een groothandel als klaarzetter van bestellingen. Dit betekende dus snoeien tot half vijf en om zes uur terug beginnen tot half één s’nachts. Toch haalden we de volgende oogst want dat was de doelstelling maar door de schade aan de bomen was die wel kleiner en er begonnen al een aantal rekeningen moeilijker betaald te geraken. Hier en daar wat herschikt en geregeld zodat we klaar waren voor de oogst van 2013 want die zag er veelbelovend uit. We hadden zelfs een week gepland in center parcs om vol goeie moed aan de pluk te kunnen beginnen. Alsof de duivel er mee gemoeid was kwam toen de fameuze rusland boycot, ons fruit mocht niet meer naar rusland maar vermits de hele zaak een europees politiek spel was kwam ook het fruit vanuit andere (nieuwe) europese lidstaten naar hier en je zag de prijs zo de dieperik ingaan. Je had wel de keuze om het fruit niet te oogsten maar ik was geen fruitteler om een jaar te werken aan een oogst om die dan te laten rotten. Er werd veel geschreeuwd dat het fruit onverkoopbaar was maar op het einde van het seizoen werd het wel aan goeie prijzen verkocht. Dit gegeven had mijn vertrouwen in de veiling serieus beschadigd, ik voelde me ook niet meer op mijn plaats in het bestuur en heb dan later ook ontslag genomen. De grens met Rusland is ook nooit meer opengegaan, de prijzen bleven ondermaats en ik deed allerlei jobs buitenshuis van tuinaanneming, fruitmandjes leveren bij bedrijven, sproeien bij collega’s tot grasvelden onderhouden. Ik wou er mee stoppen maar dat werd afgeraden dus verkochten we wat grond waardoor het bedrijf kleiner werd, ik liet de peren in kappellen over en ging 2 dagen per week in een groot naburig bedrijf werken. Rekeningen stapelden zich op en die mensen begonnen hun geld op te eisen, de ene al met meer manieren dan de andere, het ging zelfs tot in beslagname van goederen. Ik heb toen ook de hulp van ‘boeren op een kruispunt ingeroepen en ben zo gekomen tot een gerechtelijke reorganisatie waardoor ik op een fatsoenlijke manier kan stoppen met het fruitbedrijf. Inmiddels zijn al de gronden verkocht en ook mijn loods waar ik indertijd zo fier op was.

Ik ben dan een zaak opgestart in tuinonderhoud en wat later ben ik gecontacteerd door Natuurpunt om deeltijds voor hun te werken als ploegleider zo heb ik toch wat zekerheid qua inkomsten en ben ik ook in orde met een aantal zaken. De thuisverkoop is inmiddels ook gestopt en ik hoop van deze maand de loods ook leeg te krijgen zodat ik het hoofdstuk fruit kan afsluiten. Sinds ik met het fruit gestopt ben heb ik ook meer tijd voor mijn gezin want met al die drukte van de afgelopen jaren kan ik hen nu ook meer aandacht geven. Ik voel wel dat ook mijn interesses en mijn vriendenkring aan het veranderen zijn. Ik zit in geen enkel bestuur meer en heb met vroegere collega’s niet veel contact meer, ik ben tenslotte geen van hun meer al komen sommigen nog wel eens iets vragen. Soms ben ik ook wel wat misnoegd in organisaties, vooral in de veiling waar de mentaliteit erg verslechterd is. Ook in mijn zoektocht naar werk ben ik niet gesteund door de fruitsector tot hiertoe, een boomkwekerij waar ik vroeger een goeie band mee had wou me niet aanwerven, ook in het proefcentrum of in de tuinbouwschool kreeg ik een nee te horen; zelfs bij de boerenbond waar ik me via de bedrijfsgilde voor ingezet heb en soms artikels schreef in hun dagblad had men geen job voor mij en zoiets raakt je wel. Soms voel ik me ook door de sector in de steek gelaten, tien jaar geleden nam ik het nog op voor mijn collega’s en nu ben ik roddelpraatje nummer één.

Ach ja ik ga samen met mijn gezin onze eigen weg, de fruitteelt zal wel wegebben uit mijn hoofd, een tijdje iets doen buiten de sector en werken voor en in de natuur helpt me daarbij. Iets aan de kant zetten wat je jaren met passie en waar je jezelf tot het uiterste hebt gegeven vraagt tijd maar soms heb ik nu al meer dagen zonder zorgen en kan ik gewoon eens gelukkig zijn met wat ik heb.

We zijn nu oktober en sinds eind juli heb ik mijn job gevonden, ik vertoef nu tussen de kranen en de pletwalsen. Een onderdeel van een groot bedrijf maar toch kleinschalige sfeer. Het is ook een all-round job; gaande van machines klaarzetten tot magazijnwerk. Het werk ligt me wel en de sfeer is ook goed.  Ooit komt er een dag dat de fruitteelt slechts een verre herinnering voor me zal zijn.

aanmelden homepage

Ik we​ns hulp

Vraag gratis ondersteuning door vzw Boeren op een Kruispunt:

Ja, ik wens hulp

Of bel gratis 0800 99 138

Top