Je bent hier : Verhalen  >  Getuige1
vrijdag , januari , 18 2019

De schaamte voorbij

"We zijn uitgemolken"

Na mijn studie ben ik in het bedrijf gekomen van mijn ouders: melkvee en akkerbouw. Dat was in 1985: ik was toen 20. Ik wist wel wat ik wilde:" Melkvee, dat was mijn passie."
De eerste jaren ging het goed. Ik begon met zwartbont en de productie steeg naar 6500 liter/koe op 2 jaar tijd. Ik breidde uit van 60 naar 100 stuks melkvee. Dat was op het moment dat het quotum opkwam: er werden productierechten bijgekocht, de financiële last was goed te dragen.

Toen kwam het rampjaar 1989: bij buren was er Brucella vast gesteld. Het onvermijdelijke gebeurde. In de winter van 1989 viel het verdikt: "Alles moest opgeruimd worden". Jaren fokkerij was in een klap weg, de gemiddelde melkproductie was toen 7500 liter/koe.
Mijn ouders waren er kapot van. Het ergste was dat de vleesprijzen op dat moment bijzonder laag waren en de fokdieren zeer duur. Kortom, het was financieel een Ramp. Na terug opgestart te hebben, was de leninglast gestegen met toen 1,5 frank /liter extra en dat was te veel in een sterk dalende markt.
Met vallen en opstaan deden we verder, maar we moesten op alles besparen: er was geen geld voor een goed leven. Ik had het geluk dat mijn vrouw ging werken. Maar de schulden stapelden zich op.

Toen kwam er een tweede ramp: op het moment dat het terug iets makkelijker ging: in 1995 brak er terug een ziekte uit onder de dieren. Het gevolg was terug alles opruimen. De keuze was toen verder doen of stoppen. Tijdens een gesprek met de bank, zei iemand van hen me "Als je nu stopt, pleeg je vaandelvlucht" en ja, ik deed verder.

Het ging niet meer, want als je een ding niet kan, is tegen geld vechten: dat gevecht verlies je altijd. Ondertussen waren we met aardappelen begonnen en we hadden goede jaren, maar het geld diende voor de put te vullen. Het gevolg was dat er in de jaren, dat het slecht was, totaal geen geld was om de lopende zaken te betalen.

Ik was ondertussen zwaar ziek geworden, wat financieel ook een ramp was. Het geld voor privé kwam alleen nog van mijn partner. De ruzies waren dan ook onophoudelijk. Elke dag stond er wel iemand aan de deur voor geld . En na een tijdje de deurwaarders. Mijn dagtaak bestond erin mijn brievenbus in het oog te houden of te kijken welke auto's er op het erf kwamen, want "ik zou het wel oplossen."

Werken, dat ging, maar s' morgens stond ik tegen mijn zin op en s'avonds slapen, dat ging niet. Elke dag was er wel ruzie. Als er leveringen moesten gebeuren, moest er geld zijn en dat was er niet. Dus besparen op alles en nog wat, met als gevolg minder melk, melkquotum niet vol en natuurlijk nog minder inkomsten. De boerderij was ook stilaan een puinhoop aan het worden, want je hoofd zit zo vol zorgen, dat je niet kan werken.

Het enige, wat ik deed was tellen: mijn zakrekenmachine was toen mijn vriend.
In 2000 is toen het verdikt gevallen: er waren zoveel deurwaardes dat de bank alles opzei. Er was toen de mogelijkheid om schuldbemiddeling aan te vragen. Dit is ook gebeurd.
In 2001 is de boerderij verkocht voor een goede prijs: ik woon nog steeds in mijn eigen woning. Ik heb werk gevonden als verkoper wel buiten de landbouw: ik kon het niet aan om in de zelfde sector te werken. Tot voor vijf jaar ik een aanbieding kreeg in de landbouw, en nu werk ik daar met veel plezier.

Dit is maar heel in het kort een schets van de situatie. Wat heb ik geleerd:

  1. Problemen opschuiven maakt alles erger
  2. Beschaamd zijn lost niets op
  3. Er is wel degelijk een leven naast de landbouw
  4. Geen andere tak beginnen bij geldgebrek, want tegen geld kan je echt niet werken.

Dit is echt in het kort het hele verhaal. Het ganse verhaal, dat kan ik gewoon niet op papier zetten.
Ik zou een boek kunnen schrijven met als titel "De schaamte voorbij".
Want veel beslissingen worden genomen door pure schaamte, en je moet het zakelijk bekijken.

(naam wel bekend bij vzw:

indien gewenst, wil deze man als vrijwilliger zijn verhaal bij u thuis komen vertellen.)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top