Je bent hier : Verhalen  >  Getuige11
vrijdag , januari , 18 2019

We mochten niet plooien, maar we dreigden te breken.

"Iedereen zei dat we moesten doordoen"

Ook ik leef direct mee met het verhaal van het varkensbedrijf: het leven is te mooi om ongelukkig te zijn. Graag zou ik ook mijn verhaal kwijt willen in de Getuigenissen.

Een 4 tal jaren geleden leerde ik ook een varkensboer kennen. Nu moet je weten ik kwam niet uit de sector: ik was immers een schippersdochter, maar leerde het vak: ik verzorgde de varkens, tandjes afdoen kraamhokken uitspuiten enz enz...

Mijn vriend kocht het bedrijf over van zijn ouders. GELUKKIG was ik slim (mijn kapitaal en borg) niet bij in te steken. Ik ging ook nog fulltime werken en we werkten vele vele uren. Daarbovenop kwamen zijn ma en zijn pa zich dagelijks moeien alsook met het huishouden, wat voor onze relatie niet evident was.

Ik ben een keer naar mijn bank (andere bank dan de bank van bedrijf) geweest en heb raad gevraagd, want we hadden ondertussen 2 kindjes en ik wilde weten dat de kredietverlenende bank niet aan mijn geld kon via de kinderen. Die man kwam een keer kijken . Ik ben hem nog steeds dankbaar die zei: "Als je zo voort doet, dan ga je nooit wat hebben. Dat je ouders (en hun adviseurs) u zoiets kunnen aandoen.

Het bedrijf was versleten tot op de draad. Ook vzw Boeren op een Kruispunt is bij ons geweest en die zei: "Ja, het is een beetje hopeloos. Je zou best de bank informeren om te zoeken naar een oplossing.
Bij de bank, waar mijn man zijn lening had, zei de landbouwadviseur: "Stoppen? Hoe kom je er bij?" Na lang aarzelen heb ik die landbouwadviseur in de stal gekregen en gaf ons uiteindelijk toe: "Ja, het is versleten, maar je zit in een mooi huis." en "Ja, ooit als zijn ouders dood gaan, gaat je partner het goed hebben."
Hij wist dat het bedrijf nog eigendom was van de ouders: voor een bank is het dan niet moeilijk om te zeggen dat we moeten voortdoen.
Om het nu kort te maken: tegen zijn ouders incl. de landbouwadviseur van de bank kan ik niet meer horen of zien.

Omdat we echt niet de mogelijkheden hadden om het bedrijf te vernieuwen en omdat we vreesden om alles kwijt te spelen, zijn we gestopt. Nu heeft zijn broer het allemaal overgekocht en heeft mijn vriend gelukkig geen schulden meer. De hele overdracht kon in een paar maanden geregeld zijn, maar het heeft een jaar geduurd.

Nu zijn we gelukkig  en wonen we ook in een huurhuis, gaan alle twee werken en kunnen ons goesting doen.
Ik geef ook iedereen de raad als je gewaar wordt dat het niet meer gaat, er een punt achter te zetten.Ik kan er nog ne hele boek over schrijven.
Ik dank ook nog vzw Boeren op een Kruispunt voor de steun en ben blij dat ik mijn verhaal nog een keer kwijt kon.

Vrouw van gestopte varkenshouder. 

(naam bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top