Je bent hier : Verhalen  >  Getuige23
woensdag , juni , 19 2019

"Geld is niet het belangrijkste in het leven, maar het kalmeert en geeft zekerheid"

"Onze zoon gaf ons de gouden tip"

Zelf ben ik geen boerenzoon en mijn vrouw geen boerendochter. Toch waren wij allebei aangetrokken door de boerenstiel. Nadat we getrouwd waren, hebben we een oude boerderij in het dorp gekocht. In de aanwezige stallen zijn we begonnen met zeugen te houden. De schuur hebben we dan ook omgebouwd voor zeugen. Ondertussen kregen we stilaan hier en daar wat percelen grond, die we konden bewerken en gebruiken voor mestafzet. Als je wil een bedrijf opbouwen uit het niets, gaat het blijkbaar niet zo vlot en snel als je in je naïviteit hebt verwacht. Maar goed, we waren aan het boeren en we konden er nipt van leven.

Onze droom was om een fatsoenlijk landbouwbedrijf uit te bouwen. We wilden boer zijn, iets betekenen in de sector, meetellen en gerespecteerd worden. Ook heel belangrijk was om alle dagen samen met mekaar te kunnen werken en om samen iets van onszelf op te bouwen. De meest voor de hand liggende manier om dit te realiseren, was uit te breiden in de varkenshouderij. Hier hadden we ervaring mee en het was in feite ook wat we liefst wilden doen.

Omdat wij in het dorp woonden, was een uitbreiding alleen mogelijk op een andere locatie. Na een tijd zoeken hebben we een geschikt perceel grond kunnen kopen. Uiteraard mits financiering door de bank, want zoveel hadden we nog niet kunnen sparen. Zodra de verkoop rond was, hebben we de vergunning aangevraagd. De gemeente zag geen probleem, de bank had vertrouwen in ons plan en wij beleefden al onze droom. We zagen ons al samen aan het werk op ons nieuwe bedrijf. We zagen onze zonen al mee helpen, misschien dat één van hen zelfs het bedrijf later zou verder zetten. We zouden eindelijk erkenning krijgen als volwaardige boeren en er echt bij horen.

Na een lange en moeizame strijd kregen we dan eindelijk onze bouwvergunning. Maar, we moesten wel een hoop bijkomende investeringen doen naar ammoniakemissie, mestopvangcapaciteit en ook in materiaalkeuze, want de stallen mochten het landschap niet verstoren. Dit betekende een aanzienlijke meerkost. Wij zagen dit als een tegenvaller maar niet als een groot probleem. In de periode dat de aanvraag liep, was ook de prijs van de varkens fors achteruit gegaan. Nu ja, dat zou wel beteren, er waren altijd al ups en downs geweest.

Tot onze verbazing dacht de bank hier nu helemaal anders over. Deze mensen zagen ons plan niet meer zitten. Zij wilden dus niet meer financieren, of toch niet op een manier die binnen onze mogelijkheden lag qua inbreng van eigen middelen. Natuurlijk ben je dan kwaad op de bank, eerst akkoord gaan en dan niet meer mee doen. We voelden ons verraden en in de steek gelaten. Waar haalden die mensen het lef om ons op deze manier stokken in de wielen te steken? Het was wel onze toekomst waar ze mee aan het sollen waren, hé. Wat denken ze wel? We zijn al zo lang klant en nu dit. Dan gaan we naar een andere bank.

Dat hebben we dan ook gedaan. Eerst bij één bank, uiteindelijk wel bij vijf. Overal hetzelfde antwoord gekregen: neen, wij doen niet mee. Toen de ene bank na de andere afhaakte, begon het stilaan door te dringen: we gingen niet de kans krijgen om onze droom waar te maken. Niet alleen zou dit project niet doorgaan, maar door de gesprekken met de banken was het ook duidelijk geworden dat we financieel niet sterk genoeg stonden om een op termijn leefbaar bedrijf in de landbouwsector te kunnen uitbouwen.

Onze droom was verpulverd, de toekomst die wij hadden gepland voor ons gezin was weg. Wat dan blijft is frustratie en woede. Bij momenten ook ontkenning, het kan toch gewoon niet waar zijn. Hebben we wel alle mogelijkheden bekeken? Wat gaan de mensen nu zeggen? Iedereen weet dat we wilden bouwen, dat de vergunning er is en nu gaat het niet door omdat we geen geld kunnen krijgen. We voelden ons vernederd, in ons hemd gezet voor het hele dorp. Bijna te beschaamd om nog buiten te komen.

We zijn een lastige periode doorgeworsteld. Weinig inkomen, geen toekomstperspectief, veel klagen en veel spanningen in het gezin. De ommekeer is er gekomen toen onze zoon, die ons negatief gedoe beu was, er uit flapte: " Waarom doen jullie dan niet iets anders samen?" "Zo blijven zeuren helpt toch niks"." Als het niet gaat in de landbouw, doe dan wat in een andere sector". Dat heeft ons doen inzien dat we vastzaten in een situatie waarin we de schuld bij anderen legden en zelf hulpeloos aan de kant bleven staan. We moesten zelf terug de teugels in handen nemen. Dat hebben we dan ook gedaan. Niet van vandaag op morgen, maar stap voor stap.

We zijn uiteindelijk begonnen met een markthandel in fruit en groenten. We zijn nu totaal gestopt met de landbouw en kunnen toch nog samen onze boterham verdienen. Het is wel niet waar ons hart naar uitging, maar we zijn content. We werken alle dagen samen, we bouwen onze eigen zaak uit. Naar ons gevoel hebben we nu toch een droom gerealiseerd, al is het niet de droom die we vroeger hadden.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top