Je bent hier : Verhalen  >  Getuige24
vrijdag , januari , 18 2019

Toen we begonnen, wisten we niets, maar hadden we alle vertrouwen. Nu we zoveel meer ervaring hebben, zou het in principe beter moeten gaan.

"We maken er het beste van"

Wij begonnen samen, mijn man en ik aan een nieuwe uitdaging om een toekomst en een thuis op te bouwen voor ons en de kinderen.
Al vlug hadden we te maken met 1 van de zoveel crisissen: varkenspest.
Die spartel je door en niet lang daarna, de vorige nog niet verteerd ,weer opnieuw de dioxine.
Extra lening om de openstaande schulden wat bij te benen. Het zou allemaal nog wel lukken en in orde komen als de prijzen ook goed kwamen! ….Maar daar zijn de meeste nog steeds op aan het wachten! Nu… Ik niet meer! Noodgedwongen zijn we gestopt.

Maar in al die jaren was die ellende sterk gaan doorwegen op onze relatie maar ook de kinderen werden ongewild slachtoffer. Harde woorden vielen er, die wondes hadden geslagen.
De moed zakte me in mijn schoenen.
Je bent niet alleen vrouw als persoon, maar ook nog echtgenote en moeder.
Als echtgenote wil je er zijn om hem te helpen, hem te steunen samen werken voor het gezin maar het lukte niet meer.
Als moeder om de vragen en verdriet van de kinderen op te vangen.
Ik voelde dat er iets moest gaan gebeuren en koos voor een deeltijdse job niet met de volle goesting van mijn man, want hij vond dat ik hem dan niet meer voldoende steunde en met datgene dat ik zou verdienen de zaak niet mee zou redden. Nee! Redden niet, maar wist wel dat ik iedere dag mijn kinderen eten kon geven.
Ik wilde dat mijn kinderen een beetje mee konden met de klas, een uitstap, een verjaardagsfeestje… en als je dan telkens NEE moet zeggen doet pijn.
Had het gevoel dat ik tekort schoot, dat ik faalde.

En ik…..ik werd een droevige, bittere vrouw die zich totaal niet meer begrepen voelde.
Pijn in het hart om het verdriet dat we elkaar aandeden door al dat geruzie want een gewoon gesprek ging niet meer. De kinderen durfde amper nog wat te vragen!
En dan heb ik me vaak de vraag gesteld… Is het dit allemaal waard buiten het bedrijf ook nog mijn gezin verliezen net datgene waar ik me sterk voor hield?

Dan zijn we op zoek gegaan naar hulp en gevonden (B.o.e.k).
Vooral die eerste stap is moeilijk. Ik heb veel geweend tijdens de gesprekken, maar ik had tenminste weer iemand die naar me luisterde,die mijn zorgen geen "gezaag" vond ook niet na de zoveelste keer.
Ik had weer het gevoel dat iemand mij begreep,om mijn verdriet en de zorgen om mijn gezin want je zag in 1 slag al je plannen smelten als sneeuw voor de zon.

Het luchtte op!!!
Vandaag, na een hele zware tijd zie ik weer een straaltje zon, begin ik weer wat meer te lachen en bouw ik weer aan een toekomst een nieuwe en dat samen met mijn man en kinderen en dit alles door de fantastische mensen die er voor ons waren , die ons begeleidde en oplossingen zochten.
Weliswaar geen kant en klare maar samen zijn we er door geraakt.
Voel niet meer dat we gefaald hebben, we hebben het geprobeerd en het is niet gelukt!.

En aan iedere vrouw zou ik willen zeggen…. zoek hulp want alleen raak je er onder door.
Bedankt aan het hele team van de organisatie B.o.e.K maar vooral An ,Griet en Lies die ons geholpen hebbenen een enorme steun waren.

BEDANKT!!!!!!!

12 oktober 2011, bijna 3 jaar na het faillissement

BoeK belt om te vragen hoe de zaken ondertussen gevorderd zijn.
Jammer genoeg moest ik antwoorden dat het nog niet afgerond was en ook nu hebben ze een mogelijkheid aangeboden om het te laten vooruitgaan.

Op de vraag hoe we dit hebben verwerkt?
Ieder een stuk op zijn eigen manier maar grotendeels door samen een doelstelling voor ogen te hebben, zeker geen verwijten gooien naar elkaar en keihard te gaan werken met de hoop dat als het dossier volledig is afgerond, we toch nog een toekomst hebben. Iets van "ons".

En met "ons" bedoel ik wij met de kinderen, want ook die hebben een grote rol gespeeld om er door te geraken. Je moet er zijn voor hun die kan je niet zomaar aan de kant schuiven ,die hadden ook hun vragen over hoe het verder moest en daar hield je je sterk voor al liep dat niet altijd van een leien dakje want ik denk als het nu had gebeurd dat het veel moeilijker was.

Toen waren ze nog jonger en veel meer afhankelijker. Ze rekende op je want mama en papa zouden er wel voor zorgen dat het in orde kwam.!! Dus, JE MOEST DOOR!!! Geen tijd om te piekeren.

Gelukkig hebben we allebei vlug een voltijdse baan gevonden. Hij in dezelfde sector(waar toch zijn hart ligt). Ik ben gaan poetsen en werken in de horeca.
Het was heel hard toen het ons overkwam maar als je dan ziet dat er na die jaren nog altijd niets beter is geworden ben je bijna blij dat je het niet meer hebt.
De rust in je hoofd die beetje bij beetje terug keert.
Je moet gaan werken maar je VERDIENT.
Je man die volle bak geniet om met de zoon naar de voetbal te gaan (soms teveel naar vrouw haar goesting) want daar is tijd voor nu.
Verdraagzamer naar de kinderen toe.
En dit alles zag er ervoor heel anders uit. Was het zo gebleven, denk dat we dan nu niet meer bij elkaar zouden zijn. Want ooit is de maat vol!!!
Niet dat het nu altijd rozengeur en maneschijn is belange niet want zolang het niet volledig is afgerond zit je met vragen. We leven nu van dag tot dag en proberen er steeds het beste van te maken tot de dag dat we VRIJ zijn. Ik spreek wel voor mezelf hoe ik het gevoeld heb.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top