Je bent hier : Verhalen  >  Getuige25
vrijdag , januari , 18 2019

Het mooiste moment was toen onze ouders ons kwamen zeggen dat ze achter ons plan stonden. Oef!

"Van fulltime boer, naar boer voor mijn hobby"

Het is jammer, maar veel positief kan ik niet zeggen over de boerenstiel. Toen ik 19 was ben ik eigenlijk door mijn vader in het bedrijf geduwd. Volgens hem was er geen betere manier om uw kost te verdienen. En ik moet toegeven, we verdienden goed. Maar plezant heb ik het nooit gevonden. Altijd vroeg opstaan om te melken en 's avonds terug hetzelfde. In de winter in die koude, vochtige melkput staan in plaats van met mijn vrienden naar de film of op café te gaan. Met de tractor het veldwerk doen was nog het leukste.

Maar ja, ge doet verder omdat ge er nu eenmaal mee zijt begonnen. En ge kunt ook niet anders, want de bank moet betaald worden. Ik kon het ook niet over mijn hart krijgen om tegen vader te zeggen dat ik niet graag aan de koeien werkte, want dat was zijn grote passie. Hij zag de boerderij als zijn levenswerk. Vader hielp ook nog alle dagen mee om de koeien eten te geven en af en toe om te melken. Dat kon ik hem toch niet afnemen.

Mijn vrienden raakte ik stilaan kwijt, omdat zij en ik een totaal ander levens hadden. Door vergaderingen en vakvereniging kwam ik wel meer in contact met andere jonge boeren. Ik begon met deze mensen op stap te gaan. Enerzijds goed, omdat we in hetzelfde beroep zaten, anderzijds voelde ik mij hier toch niet helemaal thuis. Zij waren wel met hun volle goesting aan het boeren en de gesprekken gingen over niets anders dan machines, grond, koeien of marktprijzen. Voor mij was dit heel dubbel: ik kon wel meepraten, maar eigenlijk interesseerde het mij niet echt.

Naarmate er jaren voorbij gingen, bleek het ook op te vallen dat mijn vroegere vrienden bijna allemaal een lief hadden of zelfs getrouwd waren, terwijl dit in onze groep jonge boeren heel anders was. Het was voor ons heel moeilijk om een lief te houden. Een lief krijgen ging nog wel, maar als zij na verloop van tijd besefte wat de boerenstiel in feite betekende, als zij besefte welke levensstijl dit meebrengt, liep de relatie op de klippen. Met een vrouw, die een passie had voor de boerenstiel, kon ik niet overweg omdat ik die passie miste en de andere vrouwen hadden hun eigen job en een levensstijl, die niet paste bij de mijne.

Toen ik 28 was, is mijn vader ziek geworden en enkele maanden daarna gestorven. Toen stond ik er helemaal alleen voor. Ik had dan zo goed als geen tijd meer om ergens naartoe te gaan. Terwijl mijn collega's nog aan het uitbreiden waren, had ik nu al moeite om het werk gedaan te krijgen. Zelf besefte ik ook dat ik waarschijnlijk vroeg of laat mee zou moeten met de schaalvergroting. En wat dan? Terug in de schulden en personeel aannemen?

Ik besefte dat dit niet het leven was, dat ik wilde en heb de keus gemaakt om te stoppen met het bedrijf. De bank was zo goed als betaald. Met de verkoop van de koeien, quotum en Ners was alle schuld aangezuiverd. Ik heb een diploma automechaniek en werk nu op de autocontrole. De grond in eigendom bewerk ik nog in bijberoep, dat is af en toe eens leuk om te doen. Daar heeft mijn vrouw ook geen problemen mee. Ja, ondertussen ben ik getrouwd. We hadden mekaar al leren kennen voor ik stopte met het bedrijf. Het was echt wel grote liefde en de schrik om haar te verliezen heeft mij de moed gegeven om op te geven wat ik had en een ander leven te beginnen.

Het is nu al 4 jaar dat ik ga werken en tot vandaag nog geen spijt van gehad.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top