Je bent hier : Verhalen  >  Getuige26
vrijdag , januari , 18 2019

Een mens houdt alleen goede herinneringen: toen ik op kostschool zat, wou ik er zo snel mogelijk weg. Nu denk ik aan de 'goede oude tijd'.

"Van zorg voor boerderij, naar zorg voor mensen: dit is toffer."

"Toen ik 23 was nam ik de boerderij, melkvee en akkerbouw over van mijn ouders. Het is niet dat mijn ouders erop aandrongen, maar ik was geïnteresseerd en zij wilden wel dat ik de boerderij overnam." Oscar vertelt over de pachthoeve die zijn ouders heel hun carrière uitbaatten en op 60-jarige leeftijd aan hem overlieten.

Oscars echtgenote bleef werken als verpleegkundige, ook Oscar zelf is van opleiding verpleger, maar op dat moment was de lok van het landbouwbedrijf groot. Terwijl Oscar het bedrijf uitbaat, steekt vader een handje toe. Soms zijn er wat wrevels met moeder omtrent keuzes die het jonge gezin maakt, het gaf de jonge vrouw op het bedrijf een beklemmend gevoel.

In de eerste jaren zijn er al heel wat kleine en grote verbeteringen op het bedrijf doorgevoerd, telkens in overweging met de boekhouder. Die zei soms wel "Is dat wel nodig dat dat er komt?" en daar luisterde ik echt naar, soms kwam een investering er niet. "Een boekhouder betaal je om eerlijk te zijn." Na een tijd werd duidelijk dat het bedrijf met een te verouderde melkstal zat. Oscar vraagt bij bouwfirma's offertes op voor de bouw van een stal. De investering die overwogen wordt is een dure zaak, te duur vindt Oscar.

Bij het jonge koppel rijst de vraag of hier wel op de juiste plek zitten om te boeren , hun interesse gaat naar het uitbaten van een landbouw bedrijf in de USA. "We zijn als koppel twee maal voor 14 dagen gaan kijken in Amerika, we bezochten er melkveebedrijven, ziekenhuizen scholen".

"Op minder dan een half jaar hebben we onze gedachten gezet op dit buitenlands project."  "We zetten dus ook de uitbating te koop, de eigenaar van de boerderij keek mee naar kandidaat pachters".
Het nieuws dat we zouden stoppen, kwam precies niet binnen bij mijn ouders: ze reageerden er eerst niet echt op. Tot er effectief dieren vertrokken, toen werd het heel moeilijk en verbraken ze het contact. "Tot op vandaag is er enkel contact met advocaten, dat vind ik een heel spijtige zaak."

Drie maand nadat ze het bedrijf verlieten en het gezin ondertussen bij familie van Oscar's echtgenote inwoonde, kwam het nieuws dat de start in de USA toch niet direct kon doorgaan. Door de bankencrisis lagen de kaarten anders. Slecht nieuws! Oscar besluit het nog zes maand een kans te geven en te wachten tot september.

Uiteindelijk blijkt in september dat er nog geen oplossing uit de bus is gevallen. Oscar houdt zich aan deze uiterste datum en zet het plan definitief uit het hoofd. "Naarmate de uiterste datum naderde was ik meer gestresseerd, het moment dat ik zou moeten accepteren dat de droom in duigen zou vallen kwam dichter, toen heb ik wel wat slapeloze nachten gehad. Ik kreeg toch wel even een klap, ik was helemaal op. Eens de uiterste datum verstreken kon ik mijn gedachten op een toekomst hier zetten en werd ik terug veel rustiger".

Want over de huidige situatie van hun gezin klaagt Oscar zeker niet. "Ik werk als zelfstandig verpleger en verhuis weldra met ons gezin, de twee kindjes zijn ondertussen flinke kleuters, naar een huis dat we aan het bouwen zijn."
"Op dit moment ben ik zeker van mijn inkomen, ik voel me goed en heb tijd voor de kinderen. Dat er in mijn job ook weekends en gebroken uren zijn, vind ik niet erg."

"Wat ik belangrijk vind, is dat je samen als koppel bespreekt: Hoe wil ik werken en welk risico wil ik nemen? Ik wil mijn echtgenote en het gezin niet belasten als ik bijvoorbeeld ziek zou vallen. In het buitenland kon met personeel gewerkt worden: dat lag anders. Als ik nu terugkijk zie ik dat mijn visie op risico nemen veranderd is: dat is een groeiproces."
"De landbouw brengt ook veel sociale contacten met zich mee, toen ik landbouwer was dacht ik dat ik veel vrienden had, maar eens je stopt merk je wie die enkele echte goede vrienden zijn."
"Ik vind het tof dat als ik terug ga naar de boerderij, ik zie dat de opvolgers het goed doen en er iets moois van maken. Nu is het wel al een hele tijd geleden dat ik er nog geweest ben. Ik heb geen spijt: het is een samenloop van omstandigheden geweest.
Als het goed weer is, dan denk ik soms wel met heimwee terug naar mijn tijd als landbouwer.
"

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top