Je bent hier : Verhalen  >  Getuige28
dinsdag , maart , 19 2019

Onze Poolse medewerkers verdienden meer dan wij: zij hadden het geld en wij de zorgen.

"Tegenslagen deden ons 'inbreiden' tot betere levensomstandigheden"

Chris en Mike (47 j) hebben een tuinbouwbedrijf, waar ze groenten in vollegrond telen.

Enkele jaren geleden verzeilden zij in financiële moeilijkheden, doordat hun teelten meerder keren werden vernietigd door onweer.
Het leven van Chris en Mike werd helemaal omgegooid. Chris moest terug uit werken gaan. Eerst als fabrieksarbeidster, wat later, na een VDAB-opleiding, als administratief bediende. Ook Mike ging werk zoeken buiten hun bedrijf. Er worden nu veel uren gedraaid op het eigen bedrijf in combinatie met buitenshuis werk.

Toen ze trouwden, gingen Chris en Mike beiden uit werken. De ouders van Mike hadden een tuinbouwbedrijf, waar Mike 'na de uren' ging meehelpen. Chris kende de sector niet van thuis uit. Aangezien geen andere broers of zussen geïnteresseerd waren, lag het voor de hand dat Mike het ouderlijk bedrijf zou overnemen. Hij hield immers enorm van het werk op het veld. In 1988 werd het tuinbouwbedrijf daadwerkelijk overgenomen. Aanvankelijk werd er toen nog hoofdzakelijk prei geteeld om vers te vermarkten via de veiling. Steeds krappere winstmarges op deze groente dwongen hen van grotendeels over te stappen op het kweken van een jaarrond specialiteitgroenten. Een winkelketen was geïnteresseerd in deze groente en beloofde goede prijzen, indien op afgesproken tijden kon worden geleverd. Uiteindelijk werd er geheel overgestapt op contractteelt.

Achterstand in de afbetalingen ontstond naar aanleiding van enkele zware onweders, die elkaar snel opvolgden en telkens weer de volledige oogst vernielden. In 1998 geraakte bovendien heel de boerderij en de omliggende velden overstroomd. Er moesten plannen worden opgesteld om de schulden te spreiden. Toen bleek duidelijk dat het onafwendbaar werd om bijkomende inkomsten buiten de boerderij te gaan zoeken.

Tegelijk werd het telen van de specialiteit verlaten, er werd overgeschakeld op een seizoensgroenten.
De herschikking van de bankschuld op lange termijn creëerde alvast ademruimte, in vergelijking met de vorige jaren. Maar samenhangend met de financiële problemen ontstonden er ook grote problemen op andere levensdomeinen. Zo waren er grote familiale problemen waarover Chris niet graag over uitweidt. Zelf werd ze depressief en werd na een zelfmoordpoging opgenomen in de kliniek.

"Heel langzaamaan, en door beroep te doen op professionele psychologische hulp, gaat het nu weer beter met mij. Nu zie ik hoe radeloos ik was, maar ik kan niet begrijpen dat ik uit het leven wou stappen. Het was alsof ik in een tunnel was, en er maar één weg uit de ellende was. Ik ben heel blij goede hulpverleners gevonden te hebben."

Achteraf beschouwd, denkt Chris dat de enorm sterke verbondenheid van haar man met de landbouw en met het bedrijf waar hij als kind opgroeide, een grote rol speelde in de gang van zaken in hun gezin en op hun bedrijf. Zijzelf is bereid om ook ander werk uit te voeren, maar Mike wil zeer graag, ondanks de krappe winsten, de grote risico's en de beperkte vergoedingen, aan het werk blijven in de land- en tuinbouw.

Mike bevestigt dit. Hij is actief en zeer flexibel in het zoeken naar gelegenheden waar het handwerk nog wordt gewaardeerd. Bijvoorbeeld bij het melken van koeien, de verzorging van varkens, het schikken van materiaal uit boomkwekerijen, of het plukken van druiven in Frankrijk. In de land- en tuinbouw vindt Mike niet alleen een inkomen voor zijn vrouw en kinderen, hij vindt er ook het leven dat hij wil leiden. Hij is zo gehecht aan dit leven dat hij bereid is om elke dag weer opnieuw zwaar en langdurig werk te leveren, hij kan zich gewoon niet voorstellen om ooit nog buiten de land- en tuinbouw te werken. Hij heeft echt een passie voor dieren en teelten. Hoe dat zo komt, kan hij zelf niet helemaal vatten. Hij noemt het de liefde voor het vak. Hij geeft toe dat "werk in een andere sector misschien meer zou opbrengen per uur, of meer comfort zou geven, maar toch wil ik het niet doen."

Het nemen van zware financiële risico's op het eigen bedrijf willen Mike en Chris echter blijven vermijden. "Onze kinderen zijn volwassen en kunnen nu uit werken gaan. Wij met ons twee, kiezen zelf voor een sobere en creatieve levensstijl en wensen geen grote risico's te nemen. Op die manier kunnen we ons bedrijf houden. Gezonde voeding, een goede nachtrust en helder nadenken en problemen aanpakken in plaats van blijven piekeren, is wat telt in ons leven."

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top