Je bent hier : Verhalen  >  Getuige29
woensdag , juni , 19 2019

Ik heb nog steeds groene vingers hoor: daar ben ik niet vanaf geraakt.

"Nieuw werk met meer comfort op 57 jarige leeftijd"

Ik ben opgegroeid in een tuinbouwersgezin. Mijn grootvader had een klein gemengd bedrijfje, een beetje landbouw en een beetje tuinbouw, meer specifiek witloof. Mijn ouders samen met mijn oom en tante teelden dan later nog enkel witloof. Tijdens onze jeugdjaren werd van ons verwacht dat we een handje toestaken op het bedrijf. Veel vrije tijd werd ons dus niet gegund!

Toen ik afstudeerde ging ik aan de slag bij de MIVB (tram en metro Brussel). Daar werkte ik ongeveer 10 jaar. Toen werd mij vader ernstig ziek en moest ik een keuze maken: het bedrijf verder runnen of blijven werken. Om naar Brussel te gaan, vertrok ik 's morgens om 6u met de trein om pas rond 18u terug thuis te zijn. Dus dacht ik bij mezelf als ik die uren kan presteren op het bedrijf moet dat wel voldoende zijn en dus zette ik in 1984 de grote stap. Ik gaf mijn ontslag en begon als professioneel witloofteler (grondcultuur).
Met mijn echtgenote, die regentes was, had ik de afspraak gemaakt dat zij haar taak verder mocht verder zetten, dat ze dus niet aan het witloof moest helpen.

Ik mag zeggen dat ik "een pietje precies" ben, en al heel vlug werd ik op de veiling gewaardeerd als een kwalitatieve witloofteler. Kwaliteit primeerde boven kwantiteit!

Ik heb heel goede jaren gekend en werd zelfs een paar maal tot witloofkampioen verkozen. In 1995 moderniseerde ik het bedrijf naar hydrocultuur toe. De prijzen voor hydro- en grondcultuur waren op dat ogenblik gelijk! Hydrocultuur was wel minder arbeidsintensief en ik had al rugklachten. Ik deed mijn werk verder met heel veel passie. Ook mijn kinderen hielpen wanneer het echt nodig was. Er was sprake van een klein, familiaal, bloeiend bedrijf.

Vanaf de jaren 2005 begonnen de prijzen van het witloof wat "mager" te zijn. Ook de kinderen waren afgestudeerd en hadden in feite nog weinig tijd om op het bedrijf te helpen. Ik kreeg ook meer last van rugpijn, maar besloot toch nog om een jeep met aanhangwagen te kopen om de paletten witloof met de heftruck te kunnen laden i.p.v. met de hand. De daarop volgende jaren werd het steeds moeilijker en ook de administratie werd er niet eenvoudiger op.

Ook kreeg ik steeds meer moeilijkheden om gepaste seizoenarbeiders te vinden. Dimona deed zijn intrede met terug meer moeilijkheden om mensen te overtuigen toch maar in dit systeem te willen instappen. Toch wou ik met alles in orde zijn en deed dus mijn uiterste best om ook op administratief gebied in orde te zijn. Tot op een bepaalde dag ik controle kreeg van de RSZ en ik, door omstandigheden mijn werkschema had moeten veranderen en een 3-tal werknemers niet tijdig ingeschreven waren voor het dimonasysteem. Hoewel ik kon aantonen dat die mensen op regelmatige basis waren ingeschreven kreeg ik toch een ProcesVerbaal van ongeveer 2000 euro/ werknemer. Dit was de druppel, die de emmer liet overlopen:…ik die mij zo inspande om met alles in orde te zijn, moest deze bittere pil slikken. Toen heb ik besloten om, indien ik nog een andere job zou vinden, te stoppen met mijn witloofbedrijf.

Ontelbare sollicitatiebrieven heb ik toen samen met mijn echtgenote én mijn kinderen geschreven. Uren van zoekwerk tot ik op een bepaald moment terecht kwam bij "Boeren op een Kruispunt": dat was dan toch net iets voor mij, ik stond op een kruispunt!

Van de medewerkers kreeg ik vooral veel medewerking en ondervond ik dat ik niet de enige was, die het moeilijk had. Niet zozeer financieel maar wel psychisch.

Er werd in de daarop volgende maanden nogal wat geschreven via email, maar ook de telefoon stond niet stil. Soms was ik gefrustreerd, omdat ik dacht dat men nog te weinig voor me deed. Ik wou en zou een doorbraak forceren.
Ook een gesprek met de directeur van de VDAB was niet zo positief. Want alhoewel de politiek, mensen van boven de 50 aan het werk wil houden, werd mij een eerder negatief beeld opgehangen. Met mijn 57 had ik nog weinig kans op de arbeidsmarkt, liet die man mij verstaan!

Toch bleef ik volharden in mijn boosheid. En op een dag kreeg ik van een vriend te horen dat er examens werden uitgeschreven voor de groendienst bij een gemeente. Op hetzelfde ogenblik schreef ook de VDAB examens uit voor een andere gemeente. Avonden heb ik gestudeerd om mijn planten- en machinekennis bij te schaven. Resultaat was dat ik op beide plaatsen kon beginnen als groenarbeider.

Een paar maanden later werd een examen uitgeschreven voor werkleider en opnieuw ging ik aan het studeren en ondanks mijn leeftijd slaagde ik en werd werkleider groendienst. Ik heb de verantwoordelijkheid voor een 20-tal werknemers. Terug voel ik mij echt goed in mijn vel. Ik kan mijn kennis aan anderen overbrengen en door mijn leeftijd krijg ik van de jongeren het nodige respect.

Mijn ganse kennissenkring was verbaasd in hetgeen ik had gepresteerd. Iedereen gaf mij echter groot gelijk. Mijn familiaal leven kreeg een echte ommezwaai. Plots kreeg ik een zee van vrije tijd. Waar ik vroeger van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en zelfs in het weekend moest werken kon ik nu rekenen op een vast uurschema. Ik krijg plots heel wat tijd voor mijn geliefkoosde hobby's.

Ook mijn kinderen kunnen genieten van hun weekend - ze hoeven op zaterdag niet meer naar het bedrijf. Ze krijgen ook weer meer ademruimte en kunnen eens een weekendje weg met vrienden.

Als ik nu terugblik op het verleden, doet het mij soms nog wel een beetje pijn dat ik niet heb kunnen volhouden tot mijn pensionering; Doch op dat moment zou ik waarschijnlijk hetzelfde gevoel hebben gekend als nu. Het is steeds een periode dat je moet afsluiten in je leven. Als ik nu terugkeer naar mijn bedrijf, dan vind ik het wel spijtig dat ik vele zaken niet heb kunnen doorverkopen. Het ware beter dat ik het totaal niet meer zag. Anderzijds woon ik niet op het bedrijf en komen er vele dagen dat ik er gewoonweg niet meer bij stilsta.

Ik kan genieten van mijn nieuwe job. Ik geef toe dat ik wel een tikkeltje geluk heb gehad, maar dat ik misschien ook wel heb afgedwongen…
Ik kan aan mijn lotgenoten enkel maar de raad geven om niet bij de pakken te blijven zitten, maar naar nieuwe uitdagingen te zoeken. Op een dag lukt het dan toch wel eens.

Ik vind een organisatie als "Boeren op een Kruispunt" echt een must, maar er moet ook nog initiatief van jezelf uitgaan. Optimisme is dus zeker een pluspunt. Een dergelijke organisatie kan je daarbij veel steun geven, zeker in moeilijke momenten. Er worden hier heel wat mogelijkheden geboden, die je gewoonweg niet kent.

En vooral je beseft dat je er niet alleen voor staat, dat je kan beroep doen op een "hulplijn".

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top