Je bent hier : Verhalen  >  Getuige3
woensdag , juni , 19 2019

Het is nu beter

"We zijn gestopt: kerstperiode is terug een rustperiode"

Geboren en opgegroeid op het ouderlijk bedrijf: het verhaal van velen. Legerdienst gedaan en gehuwd. De tijd was rijp om het ouderlijk bedrijf over te nemen, een hele klus.
Een bedrijf van ruim 1 ha omvormen, renoveren en herstructureren tot een competitieve productie-eenheid. Het zag er goed uit, we staken al onze tijd en energie in ons bedrijf, maar hadden dan ook de keuze gemaakt om zo veel mogelijk alles alleen te doen en zo een minimale behoefte aan personeel te hebben. Dat lukte. Op een rotatie van sla-tomaat-sla haalden we in de beginjaren een omzet van 7-7.5 miljoen BEF. We konden daarmee onze lening aflossen en leven, we waren tevreden.

In 2004 haalden we een omzet van 3 miljoen BEF. Dit zijn we nooit meer te boven gekomen.

In 2005 hadden we dan ook nog een tegenslag op het bedrijf, wat resulteerde in een rechtszaak.

In 2006 werd ons een overbruggingskrediet opgedrongen door de bank: een vergiftigd geschenk. De aflossingen voor dat jaar werden ermee vereffend en maakte de kredietlast voor het bedrijf nog groter. De prijsvorming voor sla en tomaat kende een negatief verhaal: de prijs was amper nog voldoende om de stijgende productiekosten het hoofd te bieden, laat staan om ruimte te behouden om kapitaalsaflossingen te realiseren.

In het najaar van 2007 kochten we nog een voer olie. We hadden nooit gedacht dat dit de laatste zou zijn. 544.000 BEF: te veel voor matige sla prijzen, die daar op volgden.
Met kerstmis kwam de vertegenwoordiger langs om de tomatenplanten op te nemen. We kochten planten, wetende dat dit dan toch de tomaten waren, die het tij volgend jaar moesten keren, want -zoals het nu was- kon dat niet blijven duren.

Een nieuwe teelt, een nieuwe hoop zeg maar. Na nieuwjaar kwam de bank praten: er waren nog mogelijkheden. Ze vroegen om een berekening te maken van de te verwachten productiekosten en omzetten voor 2008, kwestie van een zicht te hebben op de situatie. En ik had de rekening gemaakt: het eerste (de te verwachten productiekosten) was niet moeilijk. Je kent de kostprijs en kan daar direct een cijfer op plakken. Voor een omzet, die er nog moet komen, is dat niet zo evident. Rekening houdend met de negatieve spiraal van prijsvorming voor onze producten, maakte ik een gemiddelde van de laatste drie jaren en kwam uit op een zelfde cijfer als het onkostenplaatje.
Wat ik toen al wist, kon de bank appreciëren dat het een realistische weergave was en merkte op dat er geen ruimte was om aflossingen te doen. We babbelden verder en gaandeweg het gesprek, kwam de bom op tafel: Of we er met deze vooruitzichten eens niet ernstig wilden nadenken om te stoppen.

Het werd nog stiller dan stil… Haastig verbrak de kantoordirecteur de stilte door te stellen dat dit een geheel vrijblijvende optie was, maar rekening houdend met het feit dat we nog nergens schulden hadden bij leveranciers, enkel een klein tekort in het aflossen van onze lening maar een bankrekening die op dat moment in het rood stond en het gegeven dat de toekomst er niet rooskleurig uitzag, maar op termijn een betere toekomst kon zijn voor ons gezin.

Daar zaten we dan, heel alleen… woorden kwamen niet naar boven, de tranen haalden de bovenhand. Na een tijd zei ik: sorry tegen mijn vrouw. "Niets van" zei ze, "Er valt u niets te verwijten, we hebben er hard voor gewerkt en hebben dit samen gedaan." We hebben elkaar eens goe vastgepakt en een dikke knuffel gegeven. Toen we elkaar terug in de ogen keken, knikten we allebei "ja en het was beslist… we stoppen."

Woorden waren niet nodig, we voelden elkaar goed aan. Hoe de omgeving daar op zou reageren, hebben we niet bij stil gestaan. Men praat er veertien dagen over en tegen die tijd is er al weer iets anders gebeurd in het dorp, waar men de mond van vol heeft.

Vanaf die middag eind januari is alles razendsnel gegaan. Er was geen tijd meer om bij stil te staan. Dit had ook geen zin meer. Het was gedaan… de tijd staat niet stil, en het leven wacht niet. Ik heb direct naar de plantenkweker gebeld: de tomaten zouden 's anderendaags gezaaid worden. Ik heb dit afgezegd.

Die dag, nadat we beslist hadden om te stoppen, ben ik werk gaan zoeken. Op een zaterdag, met een bang hart: Dit was nieuw in mijn leven en ik had dit nog nooit meegemaakt. Ik had een voorkeur voor een firma, actief in de wegenbouw, niet zo ver van waar we wonen. Ik had direct prijs, ik kon zo beginnen, oef ik heb geluk gehad.

Vier dagen, nadat we beslist hadden om te stoppen, begon ik aan mijn eerste werkdag in loondienst, onwennig maar vastbesloten. Afscheid nemen van alles was soms moeilijk, vooral op R.E.O.-veiling. Het waren allemaal heel toffe mensen, waar ik jarenlang een zeer goede werkrelatie heb mogen ervaren… maar ja, R.E.O.-veiling was dan ook mijn tweede thuis.

We zijn nu terug nieuwjaar. Het is een heel ander leven, hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing. Ook mijn vrouw gaat sedert maart gaan werken. De druk en de zorgen van een bedrijf zijn er niet meer: nu eten we iedere avond samen, ontspannen zonder dat er nog werk op ons wacht. Iedere maand wordt het loon op de rekening gestort zonder dat we ons moeten afvragen of we wel zullen betaald worden voor onze arbeid. Dat wil niet zeggen dat we nu zonder zorgen zijn. Schulden bij leveranciers waren er niet, maar we moeten nog wel het investeringskrediet terug betalen aan de bank. Soms komen er onverwachte obstakels opduiken, wat dan weer onzekerheid met zich meebrengt. Als we het financieel plaatje op een goede baan kunnen steken, kunnen we bouwen aan een nieuwe toekomst voor ons gezin

5 januari 1985

Daags na nieuwjaar is het beginnen winteren, vriest dat 't kraakt.
Ben al een paar keer naar de olietank gaan kijken, durf haast niet meer kijken, vannacht -12 °C., overdag -9°C. Partij sla staat klaar om te oogsten, moest die serre nu leeg zijn, kan ik 2-3° verlagen, zou toch al iets zijn, maar ik kan geen sla snijden, want ze zal bevroren zijn als ik in de veiling kom. Moet hopen sneeuw wegscheppen om serredeur vrij te maken, maar die gaat nog niet open, vastgevroren. Verdomme... miserie miserie

5 januari 2009 (14 jaar later)

Vriest al de ganse kerstperiode
Baas heeft gisterenavond gebeld: we werken niet vandaag en het zit er dik in van gans de week niet. De kleinen voor de eerste keer weer terug naar school: ijskoud, lichte sneeuw, heb hem gevoerd, heb toch niets te doen. Vanmiddag naar de solden met moeder de vrouw, zijn er eens mee weg
Morgen gaan we eens naar kinepolis, een filmpe meepikken… LOFT, schijnt goeie film te zijn
Woensdag moet mijn vrouw gaan werken: Ik zal dan maar de patatten schillen, zeker?

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top