Je bent hier : Verhalen  >  Getuige30
vrijdag , januari , 18 2019

Had er iemand beloofd dat het zou lopen zoals ik dacht?

"Van hard werken en veel zorgen naar geld verdienen en rust hebben"

De liefde voor de landbouw heb ik van mijn ouders meegekregen, die altijd hobbyboer geweest zijn. Alhoewel ik een opleiding timmerman gevolgd heb en 13 jaar gewerkt heb in die branche, bleef de interesse voor de landbouw en toen mijn vrouw en ik de beschikking kregen over een stuk grond van haar ouders, hebben we beslist om een (gesloten) varkensbedrijf op te starten.

Dat was in de jaren 80. De bank deed niet echt moeilijk, maar maakte wel de opmerking dat het niet vanzelfsprekend zou zijn, aangezien er voor de investeringen vooral externe financiering gebruikt werd. Mijn vrouw is blijven werken buiten het bedrijf, maar zij heeft steeds bijgesprongen waar nodig. Achteraf gezien was er een gebrekkige begeleiding van de veevoederfirma, waardoor niet met juiste zeugenlijn opgestart is.

Alhoewel de eerste jaren vlot verliepen, kon er eigenlijk nooit een bedrijfsbuffer opgebouwd worden, mede door het gegeven van een ruim gezin met opgroeiende kinderen. In de jaren negentig werden we echter geconfronteerd met de ene crisis na de anderen: varkenspest in 1990 (opgeruimd) en 1993 (geblokkeerd), dioxine in 1998 (geblokkeerd) en dan nog eens geblokkeerd in 2001 omwille van mond- & klauwzeer. Komt daar bij dat sinds midden jaren negentig de kostprijs voor mestafzet dramatisch toenam (> 25.000 €)! Met de varkensprijzen van begin de jaren 2000 kon ik het zaakje juist rond krijgen, alhoewel ik toen ook (tijdelijk) deeltijds ging werken.

Ik zag toen een oplossing in het verder gesloten maken van het bedrijf. Dat betekende verdere uitbreiding in mestvarkens. Toen ik de bank hierover aansprak, waren zij echter eerder te vinden voor een uitbreiding in de zeugenstapel. Uiteindelijk wilden ze wel meegaan in de financiering van de mestvarkensstal, maar ik moest er dan wel een aanzienlijk deel eigen kapitaal in investeren.

De bank zelf raadde mij toen aan om eens te luisteren bij vzw Boeren op een Kruispunt, wat zij dachten over mijn bedrijf en uitbreidingsplannen. Op dat moment stegen de voederprijzen sterk en plafonneerde of de daalde zelfs de varkensprijs. Ik kreeg het advies eens rustig stil te staan bij mijn financiële bedrijfs- en gezinssituatie, vooraleer eventueel door te gaan met de uitbreidingsplannen. De adviseurs van Boeren op een Kruispunt durfden mij ook de wijzen op andere mogelijkheden voor mijn bedrijf om de financiële put die er ondertussen ontstaan was terug te vullen…

Samen met mijn vrouw koos ik er ten slotte voor om de uitbreidingsplannen tijdelijk op te bergen en gewoon verder te doen met wat ik had. Echter, na een goed jaar moest ik vaststellen dat de rendabiliteit in de varkenssector maar niet definitief wou verbeteren… Alhoewel ik iedere dag hard mijn best deed en goede technische resultaten behaalde, was de financiële put enkel maar groter geworden…

Mijn vrouw durfde toen het scenario van stopzetting naar voor schuiven. In het begin stond ik daar sterk weigerachtig tegenover: de varkenssector had altijd goede en slechte tijden gekend en ook nu wou ik er nog in geloven dat het terug beter zou worden. Aan de andere kant zag ik de verliezen alsmaar toenemen. Het bedrijf kon niet meer bijdragen aan de gezinskosten, het inkomen van mijn vrouw moest hier volledig voor instaan. In die periode hadden we terug een aantal gesprekken met Boeren op een Kruispunt. Zij konden heel wat begrip opbrengen voor ons aanvoelen en maakten een verdere bespreking van een gedeeltelijke stopzetting mogelijk voor mij.

Wat me uiteindelijk doen beslissen heeft om te stoppen met de zeugenhouderij en verder te doen met de mestvarkens, was echter de dioxinecrisis in Duitsland afgelopen voorjaar: waar je zou verwachten dat er meer afzetmogelijkheden zouden komen voor ons Belgisch varkensvlees, met aantrekkende prijzen tot gevolg, bleek het omgekeerde… Toen is me duidelijk geworden dat we als producent weinig of geen invloed meer hebben op de vrije prijsvorming.

Met pijn in hart vertrokken de zeugen. Ik ben zelfs nog een stap verder gegaan: de mestvarkens zijn in loonkweek gegeven. Momenteel heeft mijn bedrijf nood aan (financiële) zekerheid! De zeugstal ben ik aan het ombouwen naar extra mestvarkens. Daarnaast ga ik bijklussen in de bouwsector en in het tuinonderhoud. Dit zorgt voor een aardig inkomen, waarmee ik mijn aandeel in het huishouden kan bijdragen. Het heeft me ook duidelijk gemaakt dat er buiten het bedrijf heel wat mogelijkheden zijn, waar ik mijn ondernemerschap kan waarmaken. Niettemin doet het nog vaak pijn dat ik mijn levensdroom van een varkensbedrijf waar ik voldoende inkomen kan uithalen, moeten bijsturen heb…

Ik haal mijn voldoening uit het feit dat ik mijn verantwoordelijkheid genomen heb t.o.v. mijn familie, leveranciers en de maatschappij. I.p.v. groter worden, wordt de put nu beetje bij beetje gevuld en zal ik binnenkort iedereen recht in de ogen kunnen kijken! Ik heb er naar mijn omgeving toe niet echt een geheim van gemaakt. Ik was er niet echt gerust in, maar ik heb geen enkele rechtstreekse negatieve reactie gekregen. Mijn veearts bijvoorbeeld vond het heel moedig dat ik deze keuze maakte. Ook binnen de familie, die van dichtbij of veraf nog heel veel met landbouw te maken hebben, waren er uitsluitend positieve reacties…

Mijn echtgenote en ikzelf zijn uiteindelijk blij dat we deze keuze gemaakt hebben: we hebben onze situatie zelf in handen genomen en een oplossing gezocht waarbij we uitzicht hebben op een schuldenvrije toekomst!

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top