Je bent hier : Verhalen  >  Getuige35
woensdag , juni , 19 2019

Voor een gebroken been ga je toch ook naar de dokter?

Defectje heeft me uitgelegd waar de grenzen voor mezelf liggen

Ik heb een mooi groot bedrijf. Het is een beetje groter uitgebouwd dan ik zelf had verwacht, maar mijn adviseurs hebben me tot vorig jaar bevestigd dat dit de juiste weg is. "Iedereen gaat voor schaalvergroting".

Dit jaar heb ik een klap gekregen: schaalvoordelen kunnen bij een laagconjunctuur ook omslaan naar schaalnadelen. De behaalde marktprijs is onvoldoende om alle vaste en variabele kosten te dragen.
De vaste kosten zijn door de schaalvergroting gezakt per geproduceerde kg. Maar de variabele kosten zijn serieus gestegen door de stijgende personeelskosten. De som van alles is duurder dan wat ik nu krijg in de markt. Ik heb dit jaar een pak geld verloren. Mijn vrouw pakt het nog grappig op: "Hoe meer uren we werken, hoe minder we verliezen per uur".

Zelf heb ik al een tijdje het gevoel de trappers verloren te hebben. Mijn bedrijf bolt zo snel helling afwaarts, dat ik mijn voeten niet meer op de trappers kan houden. De boel rijdt aan een razend tempo naar beneden, zonder dat ik op een rem kan duwen of weet hoe diep het dal is. Staat er onderaan de helling een muur, waar ik tegenknal of is er direct weer een helling opwaarts, zodat ik de zaak terug in handen kan nemen?

Ik ben geen doetje: "Voortwerken" is wat ik geleerd heb. Ik zou niet opgeven of plooien. Trouwens, ik kon dit niet maken tegenover mijn ouders, die me het bedrijf hebben overgelaten.

Maar het lichaam plooit blijkbaar van zelf, zonder dat je daar vat op hebt. Ik kon me niet meer concentreren. Ik geraakte niet meer tijdig uit mijn bed. Op sommige momenten geraakte ik er zelfs niet meer uit. Plannen en organiseren was al helemaal moeilijk.

Toen ik Boeren op een Kruispunt belde, dacht ik alleen mijn bedrijfsverhaal te brengen. Maar de adviseurs bespreken blijkbaar alle aspecten om alle 'mogelijkheden binnen de beperkingen' te ontdekken. Wat is technisch, bedrijfseconomisch, administratief, intellectueel en fysiek haalbaar? 'Fysiek' haalbaar was het knelpunt. Hoe kon dat? Ik was in de tijd van de Groene Kring, een van de sterkste kerels in de bende.

Toen ik vertelde dat ik soms 'op ben', dat ik de laatste tijd niet meer goed sliep en me soms afvraag hoe ik erdoor kan geraken, vroegen ze me om mijn huisarts te raadplegen. De huisarts nam zijn tijd voor een uitgebreid onderzoek. Tijdens de consultatie begon hij te vermoeden dat ik depressief was. Hij legde me uit hoe er -door de jarenlange werkdruk en 'onmenselijke' stress- een chemisch onevenwicht is ontstaan in mijn hersenen. Wablieft?
Jazeker, een chemisch gebeuren is er de oorzaak van dat ik niet uit de voeten kan. Blijkbaar is depressie voor het grootste deel een fysiek probleem van een soort 'hormonenproductie'. Ik ken niet veel van die wetenschap, maar ik ervaar nu wel de effecten.

De huisarts gaf me lichte medicatie om te kunnen rusten, en om er weer bovenop te komen. Die hormonenproductie komt geleidelijk weer op een normaal peil. Na drie weken voelde ik echt effect. Ondertussen werk ik samen met de eerstelijnspsychologe van het Centrum Algemeen Welzijn in de streek. Ik heb met haar al dingen besproken waar ik nooit aan had gedacht. Hierdoor weet ik wel dat het weer goed komt.

Dank aan de mensen die het door hadden en die het begrepen. Zelf wist ik wel dat depressie bestond, maar ik kon me niet voorstellen dat mij dit zou kunnen overkomen en dat die verdomde hormonen me lam zouden kunnen leggen.
Ik ben een positieve mens, gezond, heb een mooi gezin en een mooi bedrijf: en toch ben ik ziek geworden. Daarom wil ik er iedereen op wijzen dat een depressie iedereen kan overkomen.

Mijn vrouw had er misschien nog het meest moeite mee. Ik hoor het nu regelmatig: mensen, die in een depressie zitten, krijgen dikwijls nog het minst steun van hun onmiddellijke omgeving. Omdat men verwacht dat een grote boer als ik geen problemen kan hebben, is er geen begrip.
Met de beste bedoelingen zeiden vrienden en familieleden dat ik me moest sterk houden, dat ik moest vechten en een tandje bijzetten. Hierdoor was het heel moeilijk om steunpunten te vinden in mijn directe omgeving.
Hoe kon ik hen nu uitleggen dat ik me niet KON sterk houden, dat ik niet KON vechten en dat ik geen tandje bij KON zetten?
Dit is misschien wel het lastigste aspect van depressie.

Ondertussen ben ik er wel weer een beetje bovenop: én ik weet dat ik er helemaal bovenop geraak. Mijn huisarts, mijn therapeut en de adviseurs hebben me al geleerd hoe ik de situatie kan uitleggen aan vrienden en familie.

Door mijn gesprek met Boeren op een Kruispunt ben ik mijn bedrijf anders gaan bekijken. Wat mijn voorlichters voorstellen is misschien niet haalbaar voor mij. Ik ga terug grip krijgen op mijn situatie door mijn ambitie aan te passen aan wat ik wil en kan, niet aan wat anderen willen.
Ondertussen heb ik alles besproken met mijn boekhouder en consulent: ze wisten niet dat ik het zo lastig had. Doordat ik forfaitair belast wordt, waren ze erg verrast dat we zoveel openstaande facturen hadden. Met hen hebben we nu eindelijk onze echte kostprijs berekend. We hebben samen veel bijgeleerd.

Toen ik een tijdje terug, niet vooruit kon met mezelf, kon ik mijn beloofde leveringen niet nakomen. Mijn afnemers belden me de oren van mijn kop: 'Ze rekenden op mij'. 'Ze waren (ineens!) zelfs bereid om meer te geven, als ik maar leverde'. Als ik in de toekomst iets minder product lever, reken ik op mijn leveranciers om een betere prijs te geven. Dat is toch de wet van de markt van vraag en aanbod, hé.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top