Je bent hier : Verhalen  >  Getuige36
woensdag , juni , 19 2019

We zien het weer zitten.

"Nu weet ik het zeker: ik blijf boer."

20 jaar geleden zijn we gestart op het ouderlijk bedrijf. Geleidelijk aan zijn we gegroeid naar een gespecialiseerd melkveebedrijf van 650.000 l melkquotum. 'Gespecialiseerd? ', zal u wel denken. Inderdaad als je de groei in de melkveehouderij bekijkt, zijn we niet groot. Voor velen te klein om verder boer te blijven. Voor ons is zo'n groei niet mogelijk en moeten we gelukkig zijn met de mogelijkheden die we hebben.

De melkcrisissen waren bij ons dan ook heel hard voelbaar. Uitstellen van onderhoud, besparen op de kosten en enkele tegenslagen brachten ons in een moeilijke situatie. Op een landbouwbedrijf gaat er nu en dan iets fout, maar als je geen geld hebt om tegenslagen op te vangen, dan wordt dit op de duur voelbaar tot in je gezin.

We kenden vzw Boeren op een Kruispunt al een tijdje, maar we hadden nog niet de moed, de tijd of de goesting gehad om al onze problemen te bespreken. Tot vorige zomer, we belden omdat het echt niet zo verder kon. Juridische procedures met onrechtvaardige leveranciers hadden ons leeg gemaakt. Tegenslagen in de stallen duwden alle moed uit ons lichaam om alleen verder te doen.

Tijdens de begeleiding van vzw Boeren op een Kruispunt wordt alles besproken (meer dan je denkt). Door die aanpak leerden we verschillende dingen: ons bedrijf was veel meer waard dan de schuld die erop zat: we waren dus niet failliet. De aflossingen en openstaande facturen waren echter zo erg opgelopen, dat het niet terugbetaalbaar was uit de inkomsten van ons bedrijf alleen. Geen enkele bank of leverancier zou in deze omstandigheden plooien en toegeeflijker zijn. En opvallend, uit de analyse van de arbeidsdruk bleek dat er niet genoeg werk was op het bedrijf. Als we samen voor alle werkuren een inkomen zouden hebben, dan zou het allemaal wél terugbetaalbaar zijn.

Een vriend bracht me op het idee om mijn onrendabele uren op zelfstandige basis te verhuren bij andere bedrijven. Mijn boekhouder en bankier raadden me dit echter af omdat ik mijn VLIF-steun zou kwijt zijn en alle reeds ontvangen steun zou moeten terugbetalen. Vzw Boeren op een Kruispunt vertelde me hoe de vork echt in de steel zat: Zodra ik niet meer zou voldoen aan de VLIF-voorwaarden, zou ik de resterende VLIF-steun (rentesubsidie) moeten missen.  Het is jaren geleden dat we nog geïnvesteerd hadden met overheidssteun: dus was alle kapitaalpremie al verworven. 

Vandaag werk ik op zelfstandige basis bij verschillende bedrijven, naargelang de vraag. Met 30-(max.)40 uur per week buiten huis te werken, heb ik alle openstaande facturen vereffend en ligt er zelfs al provisie voor mijn aflossingen. Wat ik nu verdien, compenseert ruimschoots het beetje VLIF-steun, dat ik zal moeten missen. Na die uren hebben mijn vrouw en ik nog een zee van tijd om te doen wat ons gelukkig maakt: duurzaam melkvee houden. Aangezien ik zelf mijn opdrachten regel, kan ik regelmatig een dag thuis blijven om de grote werken uit te voeren.

Ik ben 4-5 dagen in de week buiten het bedrijf, werk met collega's, en kom op plaatsen waar ik nog nooit was geweest. De ervaring en ideeën die ik daar opdoe, kan ik thuis gebruiken.

Thuis zijn veel zaken veranderd: mijn vrouw en ikzelf zien het weer zitten. Het is weer gezellig warm in huis en we hebben ondertussen alles hersteld wat moest hersteld worden. Ik geef het niet graag toe, maar met het inkomen dat ik nu wekelijks haal, kan ik weer boeren zoals ik wil. De teelten staan onkruidvrij en worden correcter bemest. Het jongvee blinkt van gezondheid doordat we terug de juiste vitamines en mineralen kunnen kopen. We zijn blij dat het nationaal melkquotum niet vol zal gemolken zijn, want onze koeien geven melk, zoals we nog nooit hebben gezien.

Ik kan nu laten weten dat ik er zeker ervan ben: ik blijf boer.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top