Je bent hier : Verhalen  >  Getuige37
vrijdag , januari , 18 2019

Terug op goede spoor, of toch een ander spoor.

Varkensboeren rijden zich vast

'Je begint als boer, je eindigt als slaaf' 
(bron: De standaard, 25 mei 2013 pag 26: auteur Dorien Knockaert)

Tijdenlang leefden de Vlaamse varkensboeren toe naar 2013, waar ze geen verlies meer zouden maken. Nu blijkt het een wurgjaar te worden.

Te koop: een middelgroot varkensbedrijf in de Kempen. Plaats voor 250 zeugen en 1600 vleesvarkens. En voor een gezin dat wil boeren. Het bedrijf is van Walter, of beter: het was zijn bedrijf. Hij heeft de boeken neergelegd, verhuisde met zijn vrouw en drie kinderen naar een huurwoning en werkt nu in een fabriek.

'Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest. En ik wil één ding meegeven aan de andere boeren met schulden: laat je kop niet zot maken en stop op tijd. Er is leven na de varkens.'

Walter en zijn vrouw kochten hun bedrijf in 1998, volledig gefinancierd door de bank. 'Dat ging toen nog en het leek haalbaar. Op basis van een gemiddelde opbrengst werd uitgestippeld hoe we de lening zouden afbetalen: samen met de rente kwam dat neer op zo'n 100.000 euro per jaar. Maar in de vijftien jaar dat we geboerd hebben, hebben we dat gemiddelde ongeveer anderhalf jaar gehaald.' 'Het begon al in 1999: we waren pas opgestart en de dioxinecrisis brak uit.'De markt stokte, de prijzen kelderden. We kregen een tijdelijk extra kredieet van de bank, dat we vijf jaar later afbetaald hadden.
'Nu zijn we vertrokken',
dachten we. Maar toen stegen de grondstoffenprijzen en werd varkensvoer een pak duurder. Dat trof ons nog harder dan de dioxinecrisis. We zaten in een neerwaartse spiraal waar we nooit meer uitgeraakt zijn.'
Met de huidige voederprijzen - 300 tot 350 euro per ton - zit je voor een middelgroot bedrijf makkelijk aan 50.000 euro voederkosten per maand en lopen de schulden in de miljoenen.

Vijf jaar geleden al vond Walter dat het tijd was om de boeken neer te leggen. 'Maar onze voederleverancier kwam met een tegenvoorstel: we zouden uitstel van betaling krijgen en financiële ruimte om te overleven, een auto te houden, te wonen. De firma kreeg de controle over onze rekeningen. Maar het was een verhaal dat niet klopte. Twee jaar later kaartte ik het opnieuw aan bij de leverancier: zouden we niet beter stoppen? Opnieuw adviseerde hij me om door te gaan.

Schuldslavernij
'Toen begon het bij me te dagen dat we zo nog vijftien jaar zouden kunnen doorgaan, tot mijn vrouw en ik met pensioen zouden gaan en ons hele hebben en houden naar de voederfirma zou gaan om onze schuld af te lossen. We zouden op onze oude dag door onze kinderen onderhouden moeten worden. Dat vond ik een bijzonder vieze gedachte, de hele situatie kreeg er iets misdadigs door. We waren de slaven geworden van onze leverancier.

We hebben uiteindelijk contact opgenomen met de hulporganisatie Boeren op een Kruispunt, die ons bijgestaan heeft om de zaak in eigen handen te nemen. We zijn nu failliet. We zijn alles kwijt, maar ik ben 45 en we hebben nog tijd om opnieuw iets op te bouwen, te sparen voor een eigen huis of appartement.

Ik wil nooit nog zelfstandige zijn. De laatste jaren kreeg ik een enorme afkeer van mijn bedrijf. Het was alsof ik voor een baas werkte, maar elke maand duizend euro opleggen in plaats van geld te verdienen. Ik had veel sneller mijn vuist op tafel moeten slaan. En ik hoop dat het een les is voor varkensboeren, die vastzitten: zoek onpartijdige hulp en durf je zaak op te geven.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top