Je bent hier : Verhalen  >  Getuige4
woensdag , juni , 19 2019

Bij ons huwelijk ging ik bij hem wonen, nu wonen we samen elders

Huisje, boompje, tuintje

Zoals elk jong meisje droomde ik, 25 jaar geleden, toen ik mijn man leerde kennen, van het eeuwige cliché "huisje boompje tuintje".
Ik was 16 jaar, toen ik mijn boerke leerde kennen en helemaal niet van boerenafkomst. Ik had gestudeerd voor Boekhouden-Informatica A2. Mijn boerke zei: "Het is ofwel boeren ofwel zou ik een andere moeten zoeken." Dit kwam eventjes hard aan, want voor mij was dat toen al een bewijs dat ik op de tweede plaats kwam.

Nog voor ons huwelijk in 1992, was mijn man al begonnen met een nieuwe varkensstal achter het bedrijf van mijn schoonouders. Dit was een stal voor 180 zeugen.

Na ons huwelijk ben ik nog een paar jaar verder gaan werken, maar uiteindelijk -onder veel druk van zowel mijn man als mijn schoonouders- ben ik gestopt met werken en hielp ik mee op het bedrijf. (wij hebben een drietal jaren ingewoond, wat eigenlijk niet aan te raden is; maar ja, wat doe je zo al om zoveel mogelijk te besparen). In het begin een hele aanpassing maar langzamerhand kreeg ik er plezier in en zag ik het voordeel van uw eigen baas zijn in.

Toen er in 1995 op nog geen kilometer van ons bestaand bedrijf een ander bedrijf te koop kwam te staan, hebben we niet getwijfeld en onmiddellijk de nodige stappen gezet om dit voor ons gezinnetje te kopen: we hadden ondertussen ook al een dochter van 7 maanden. Maar toen begon de miserie: de ene crisis volgde de andere op: verkeerde keuze van btw-stelsel, zodat we een heel groot bedrag aan btw moesten terugstorten, varkenspest, dioxinecrisis,…

Ondertussen waren er ook nog twee dochters bijgekomen, wat het financieel allemaal niet gemakkelijker maakt. Maar ik heb van de keuze van mijn kinderen helemaal geen spijt: dat zal iedereen in mijn omgeving wel kunnen beamen, want ik heb enorm veel moeite moeten doen om mijn kinderen te kunnen hebben. Ik heb zomaar eventjes de helft van mijn zwangerschappen in het ziekenhuis gelegen. Maar al bij al is alles goed afgelopen.

Ik zei maar tegen mijn man dat we toch beter zouden stoppen, maar ik kreeg als verwijt dat ik nooit achter zijn keuze gestaan had, wat uiteraard niet waar was, want anders hou je dat zeker geen 15 jaar vol. We zijn nu dit jaar 19 jaar getrouwd waar ik geen spijt van heb, maar ik heb het nu toch wel heel moeilijk omdat mijn man mij onrechtstreeks verwijt dat het allemaal mijn schuld is dat we ons bedrijf moeten verkopen om al onze schulden betaald te krijgen. En dat doet pijn hoor.

De kinderen spelen in dit alles ook een belangrijke rol, toch zeker de oudste. Die is nu 19 jaar en heeft op gebied van eten niets tekort, maar soms moet ik haar teleurstellen, als ze eens een nieuwe jas of andere kleding vraagt, dan kan dat er niet altijd vanaf. En dan kan ze kwaad zijn, terwijl ik wel wil, maar het kan gewoon niet en dat begrijpt ze nog niet goed. Zo wil ze nu graag een laptop en heeft ze maar weekendwerk gezocht om haar dan uiteindelijk zelf eentje te kunnen kopen. Ik zou zo graag haar deze zelf willen kopen, maar het kan gewoon niet. Onze relatie moeder-dochter is ook niet gelijk het zijn moet: de minste tegenslag, die we krijgen, werken we op elkaar uit en dan denk ik altijd: "Nu is het de laatste keer, maar zonder er erg in te hebben hangen we weer in elkaars haren (figuurlijk hé)."

Het wordt echt tijd dat er een definitieve oplossing komt en dat ons bedrijf verkocht wordt, anders vrees ik dat dit geen mooie afloop gaat krijgen: het duurt immers te lang. Ik heb nu sedert 2 jaar werk als chauffeur en dit doe ik enorm graag, al betaalt dit niet zo goed, maar het is zeker zo belangrijk dat je het graag doet, zo blijf je het ook vol houden. Onze verkoop van de mestrechten is nu ook rond, en met de opbrengst kunnen we een groot stuk van onze schulden terugbetalen.

Dat mijn man de stap uiteindelijk gezet heeft om de meeste dieren te verkopen, gaat ons zeker ten goede komen. Ik hoop dat 2009 voor ons goed zal eindigen, maar we gaan zeker nog een aantal moeilijke jaren tegemoet. Ik blijf de moed erin houden, al heb ik al een paar keer met mijn huisdokter gepraat, omdat ik soms zomaar in tranen uitbarst en ik weet niet waarom. Alhoewel…..

Mijn man werkt vooral als zelfstandige voor derden: ongelooflijk, wat je zo kan verdienen.
Toen we varkenshouder waren, konden we amper de gemaakte kosten terugverdienen. De bank deed rottig. De leveranciers kwamen alleen nog zagen. Voor ons gezin bleef er amper iets over.
Nu verdient hij "echt". En hij doet het gevarieerde werk nog graag ook! We zien gewoon dat er nu echt geld binnenkomt." De bank vertrouwt ons terug. We durven weer in het dorp komen.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top