Je bent hier : Verhalen  >  Getuige8
vrijdag , januari , 18 2019

Crisis na crisis

"Alleen geraak je er onderdoor"

Wij begonnen samen, mijn man en ik aan een nieuwe uitdaging om een toekomst en een thuis op te bouwen voor ons en de kinderen. Al vlug hadden we te maken met 1 van de zoveel crisissen, varkenspest.
Die spartel je door en niet lang daarna, de vorige nog niet verteerd, weer opnieuw: de dioxine.
Extra lening om de openstaande schulden wat bij te benen. Het zou allemaal nog wel lukken en in orde komen als de prijzen ook goed kwamen! ….Maar daar zijn de meeste nog steeds op aan het wachten! Nu … Ik niet meer!

Noodgedwongen zijn we gestopt .
Maar in al die jaren was die ellende sterk gaan doorwegen op onze relatie. Ook de kinderen werden ongewild slachtoffer. Harde woorden vielen er, die wonden hadden geslagen.

De moed zakte me in mijn schoenen.
Je bent niet alleen vrouw als persoon, maar ook nog echtgenote en moeder. Als echtgenote wil je er zijn om hem te helpen, hem te steunen samen werken voor het gezin. Maar het lukte niet meer als moeder om de vragen en verdriet van de kinderen op te vangen .

Ik voelde dat er iets moest gaan gebeuren en koos voor een deeltijdse job: dit was niet met de volle goesting van mijn man want hij vond dat ik hem dan niet meer voldoende steunde en met datgene dat ik zou verdienen de zaak niet kon redden.
Nee! Redden niet! Wel wist ik dat ik nu iedere dag mijn kinderen eten kon geven.
Ik wilde dat mijn kinderen een beetje mee konden met de klas, een uitstap, een verjaardagsfeestje... en als je dan telkens NEE moet zeggen, dat doet pijn.
Ik had het gevoel dat ik tekort schoot, dat ik faalde.
En ik…..ik werd een droevige, bittere vrouw, die zich totaal niet meer begrepen voelde.
Pijn in het hart om het verdriet dat we elkaar aandeden door al dat geruzie, want een gewoon gesprek ging niet meer.
De kinderen durfden amper nog wat te vragen!

En dan heb ik me vaak de vraag gesteld…Is het dit allemaal waard buiten het bedrijf ook nog mijn gezin verliezen? Net datgene waar ik me sterk voor hield.
Dan zijn we op zoek gegaan naar hulp en dit gevonden (Boeren op een Kruispunt).
Vooral die eerste stap is moeilijk: ik heb veel geweend tijdens de gesprekken, maar ik had tenminste weer iemand, die naar me luisterde, die mijn zorgen geen "gezaag" vond, ook niet na de zoveelste keer.
Ik had weer het gevoel dat iemand mij begreep,
om mijn verdriet en de zorgen om mijn gezin, want je zag in één slag al je plannen smelten als sneeuw voor de zon.
Het luchtte op!!!

Vandaag, na een hele zware tijd zie ik weer een straaltje zon, begin ik weer wat meer te lachen en bouw ik weer aan een toekomst een nieuwe en dat samen met mijn man en kinderen en dit alles door de fantastische mensen die er voor ons waren, die ons begeleidden en oplossingen zochten.
Weliswaar geen kant en klare maar samen zijn we er door geraakt.
Ik voel niet meer dat we gefaald hebben, we hebben het geprobeerd en het is niet gelukt!

En aan iedere vrouw zou ik willen zeggen... zoek hulp, want alleen geraak je er onderdoor.
Bedankt aan het hele team van de organisatie Boeren op een Kruispunt, maar vooral Griet en Annelies, die ons geholpen hebben en een enorme steun waren.
Bedankt

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top