Je bent hier : Verhalen  >  Getuige9
vrijdag , januari , 18 2019

Het leven is al veel te kort om ook nog ongelukkig te zijn

"Het leven is al veel te kort om ook nog ongelukkig te zijn."

Zoals velen leerde ik 'mijn boer' op 16 jarige leeftijd kennen. Zijn moeder had een gemengd bedrijf, varkens en koeien. Naar gewoonte toen werd er verlangd dat zijn broer de koeien verder deed en wij de varkens.(Zijn vader was al overleden)
In 1988 zijn we gehuwd en namen het bedrijf over.Ik was toen 20 en hij 22j. Het was toen een zeugenbedrijf met 80 zeugen en een kleine meststal.

Door de jaren heen hebben we verschillende investeringen moeten doen om er een 'leefbaar' bedrijf van te maken. Maar daardoor werden onze schulden steeds groter en kregen we het steeds moeilijker om onze rekeningen te betalen. Maar onze meelleveranciers beloofden steeds betere tijden en wij dachten ok dan maar door. Die betalingen van het meel zouden wel in orde komen. In de begin periode ging ik ook nog werken, maar -toen de kinderen kwamen- bleef ik thuis.

In 1999 heb ik toen besloten om toch maar terug te gaan werken om een extra inkomen te hebben en mijn man ging toen ook erbij werken. Het was soms echt een gepuzzel om alles geregeld te krijgen, wat werk betreft en financieel. Daarbij kwam de dioxinecrisis en de mestproblemen erbij. Ondertussen hadden we ook al de zeugen opgeruimd en alleen nog een mestvarkensbedrijf om het iets makkelijker te hebben wat werk betreft.

Onze financiele put aan het meelfabriek werd steeds groter en we zagen geen uitweg meer. Bij de meelleverancier kregen we geen hulp en als we praatten over verkopen, dan zetten ze ons voor een blok.

Begin 2008 heb ik toen contact opgenomen met 'Boeren op een Kruispunt' om raad te vragen. Ik ben vzw Boeren op een Kruispunt nog steeds dankbaar om toen naar mij te luisteren en samen kwamen we ook tot het besef dat verkopen de beste oplossing zou zijn.

We hebben toen onze boerderij in juni 2008 te koop gezet via een Nederlandse makelaar.
In oktober 2008 beslistten we ook dat we geen biggen meer wilde aankopen, want via het meelfabriek kregen wij ook onze biggen en zoals ze zelf toegeefden, waren wij het 'dumpstalletje' waar ze de slechte biggen naar toe brachten.

Op Kerstavond 2008 kregen we bezoek van de meelleverancier, ze hadden een voorstel: ofwel een afbetalingsplan of ze zouden ons boeltje wel verkopen.

Wij gingen in op het afbetalingsplan. Dat was geen makkie 2336€ per maand + onze lening (1400 €)aan de bank nog.

Ondertussen hadden we een huurder gevonden voor onze stallen en we dachten weer een lichtpuntje te zien maar helaas dit mocht niet doorgaan van het meelfabriek omdat het geen klant was van hun. Dus zaten we weer diep in de put.

Maar toen kwam onze redding, er kwam een vriendelijke Nederlander naar onze boerderij kijken en die had wel interesse.Ik heb hem toen mijn situatie uitgelegd en we zijn tot een overeenkomst gekomen.

Dus op 3-04-2009 was de koop rond en vandaag op 15-08-2009 zijn we verhuisd naar een mooi huurhuis, en we hebben allebei een job en er is een hele last van ons afgevallen.

Wat ik wil duidelijk maken is: we hebben ook vele slapeloze nachten gehad en alle moeite gedaan om het bedrijf te redden, maar het is geen schande (iets wat sommige mensen wel vinden) om je geluk ergens anders te zoeken.

Het leven is al veel te kort om ook nog ongelukkig te zijn.

(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top