Je bent hier : Verhalen  >  Getuige reorganisatie4
woensdag , juni , 19 2019

Te lang gedacht, tijdig gereageerd.

"Er zijn nog zoveel mogelijkheden buiten je bedrijf."

"Ik blijf er bij: we waren heel professioneel bezig op ons tuinbouwbedrijf.

Met 20 jaar ervaring kenden we onze stiel door en door: teelttechniek, personeelbeleid, productieplanning, … We volgden alle beurzen nauwkeurig op. We hadden zelfs al een WKK gezet, (maar onze investering was niet subsidiewaardig, omdat we een maand te vroeg hadden gekocht).

Maar de 'afspraken en verwachtingen' in de sierteeltmarkt veranderden meerdere keren per seizoen, terwijl wij toch afhankelijk bleven van de wetten van de natuur. 'Je kan geen variëteit veranderen tijdens een seizoen:' en dan wordt het moeilijk om alle leveranciers 'volgens afspraak' te betalen .

We waren nochtans rationeel bezig, we kenden onze balans, we maakten hoopgevende kasplanningen op. We dachten nooit aan stoppen. "Waarom zou je stoppen? Dit was onze stiel: alle afnemers vertelden dat we een goed product hadden… De mensen (vooral leveranciers en afnemers) in onze omgeving zouden ons zot verklaren. In feite waren we bang voor de reactie van de mensen.Elke verandering geeft trouwens angst voor het onbekende.

Het werd me te gek toen een vriend(leverancier) me het gevoel gaf, "dat ik onbetrouwbaar werd, omdat ik niet kon betalen." Bovendien kreeg ik problemen met Electrabel, die dreigde de levering stop te zetten. Telkens die verdomde energiefactuur betaald geraakt was, moest ik gaan tellen of ik nog kon gaan winkelen voor ons huishouden (gewoon eten en drinken).

We hebben altijd gezegd: "Als we er niet meer over kunnen praten, dan stoppen we er mee''. En het werd moeilijk om nog te praten over de toekomst.
Rationeel gezien, zagen we geen toekomst meer of perspectief op beterschap. Doordat we alles uitgaven tot en met huishoudrekening in detail bijhielden, wisten we dat we ons de bijkomende energiestijging van 2008 niet konden veroorloven. "En we wilden het niet zover laten komen, dat we voortdurend ruzie gingen maken, over iets, waar we zelf niets aan konden doen".

  • We besloten te stoppen en toonden op de laatste Floralbeurs dat we ook ons bedrijf wilden verkopen.
  • We hebben onze vaste medewerkers zelf verteld dat we het bedrijf niet meer konden houden. Toen ze andere kansen kregen bij andere werkgevers, hebben we hen zonder opzegperiode gelost . "We hebben dan nog maar een tandje bijgezet om het werk rond te krijgen".
  • Toen we op een bepaald moment weer invorderingsbrieven ontvingen van de schuldeisers, terwijl we zelf geen geld meer hadden voor een normaal huishouden, hebben we uiteindelijk de boeken moeten neerleggen.

Een curator heeft onze bedrijf en onze goederen overgenomen. We hebben alles afgegeven dat we hadden. Na verkoop heeft hij de opbrengst verdeeld aan de verschillende schuldeisers.

Vandaag zijn we beiden werknemer en zijn nu gelukkiger dan toen we zonder toekomst zaten te zweten in onze serre.

  • We voelen ons goed gewaardeerd door onze werkgever. We verdienen per uur 3 keer zoveel als toen we zelfstandig waren. De baas weet ons als 'ex-zelfstandige' in te schatten als het gaat over inzet, verantwoordelijkheid en beroepsfierheid.
  • Thuis eten we nu iedere dag goed. Ons huishoudbudget is nu niet meer beperkt door Electrabel of een andere dringende factuur.
  • We krijgen alleen nog stress of zenuwen, als we beseffen dat we in de weekends niet meer moeten/kunnen werken. En we zijn nog steeds op zoek naar een hobby.

'Mocht iemand eens wat hulp nodig hebben, dan willen we graag eens een zaterdag gaan helpen. Mijn man kan helpen in de boekhouding en ikzelf help liefst in de serre. We hebben nu tijd: we doen het nog steeds graag'.

Siertelers H en C
(naam wel bekend bij vzw)

Op zoek naar ondersteuning
of een luisterend oor?

Bel gratis naar 0800.99.138.

Verder naar Uitgebreide verhalen van adviesvragers

Top